Należy podkreślić,. że nie pretenduję tu do nie­omylności sądów. Wręcz przeciwnie, już w trak­cie, pisania tejr książki nowe .wrażenia niekiedy sprawiały, że musiałem rewidować swe stanowi­sko.  Napisałem,  na przykład, że teatr telewizyjny pozbawiony jest rampy, przegrody między akto­rem i widzem, i dlatego jego podstawą jest rea­lizm. Obca jest mu patetyczna teatralność, aktor­stwo charakterystyczne, jego domeną

Inny przykład. Do tej pory nie mogę zrozumieć ani i wyjaśnić sobie, dlaczego na ekranie telewi­zyjnym z takim zainteresowaniem ogląda się teatr lalek.’Telewizja znajduje się w: przededniu ujawnie­nia swych ogromnych możliwości.Telewizja czeka na swego Dżigę Wiertowa. Cze­ka na swojego 'Eisensteina. Stanowisko człowieka, który ma położyć podwaliny jej estetyki, wciąż jest — powtarzam to raz jeszcze

Element improwizacji.’ Inaczej mówiąc, chodzi tu o ‘ jednoczesność tego, co się dzieje przed kamerą, z tym, co się dzieje na ekranie te­lewizora. Kamera telewizyjna przekazuje nam „na żywo” to,’co się dzieje przed nią, można to nazwać ,.podglądaniem życia” lub „chwytaniem go na gorąco”. Możliwe, że jest to największa za­leta, najciekawsza cecha’ telewizji. Widzowie są

Ele men t dokumentalizm u; Autentyzm; „naturalność”- wszystkiego. Żadnych – rekwizytów. Przy całym zasadniczym pokrewieństwie z tea­trem (jednoczesność aktu twórczego i odbioru) — język, którym przemawia telewizja, nie jest tea­tralny ani filmowy. W tym dopatrywać się należy poza wszystkim innym współczesnego charakteru telewizji.Ogólnie biorąc, mówić o przyszłości telewizji to znaczy mówić o drogach rozwojowych sztuki współczesnej, o

Przeciwnie, wydaje mi się, że zmierzamy do no­wego, bardziej szerokiego ujmowania realizmu, łączącego w sobie’ różne koncepcje rzeczywisto­ści — od fotograficznej dokładności (nie ‘ bójmy się tego słowa) do groteski. Niemniej jak przypuszczam, telewizja jako sztu­ka iść będzie w swym rozwoju w kierunku ma­ksymalnego dokumentalizmu.Element intymności. Bezpośredni kon­takt z widownią. Z każdym widzem. Z – każdym osobiście.

Ów element intymności stanowi najbardziej bez­sporną, moim – zdaniem, właściwość telewizji, ’ a przecież jednym z najlepszych programów; ostat­nich lat były reportaże z moskiewskiego Festi­walu Młodzieży —programy raczej w swym cha­rakterze epiczne niż intymne. Jak to więc jest? -„A .może telewizja posiada zdolność wnoszenia elementów intymnych w widowiska epickie? Mo­że właśnie w tym’leży siła .naszego;małego

Mam na myśli najwyższą jakość programu pod względem warsztatowym.  Oczywiście nieodzowna jest ona wszędzie. W telewizji jest nie tylko — czym jestem przekonany —: bardziej potrzebna niż gdziekolwiek indziej, lecz stanowi, jeden z wa­runków , wstępnych, niejako . założenie normalnej pracy. Bez najwyższej. jakości swych programów telewizja dosłownie przestaje istnieć. A niestety zbyt często zaczyna oddziaływać ,w

Podobne /przypadki można zaobserwować za­równo w sztuce,/nauce, technice, jak w życiu,  dzie wyższa jakość jest normą, jedyną możliwą formą istnienia, gdzie nie ma miejsca na rzeczy drugiego czy trzeciego gatunku, istnieje tylko możliwość tworzenia dobrej jakości lub złej.Taka jest i telewizja z jej wszystko widzącymi oczami kamer, z jej odwoływaniem się do milio­nów ludzi, wreszcie z

Najważniejsze, zasadnicze elementy specyfiki tele­wizyjnej zostały już określone i nikt nie wy­stępuje przeciwko nim. Jeszcze/przed kilku laty stanowiły coś nowego, trzeba było szukać.odpo­wiednich słów w celu’ich określenia, dziś nato­miast wszyscy dobrze wiedzą, że: telewizji nie należy czytać, lecz mówić’ kontakt z widzem w telewizji ma charakter kameralny, intymny,— program – telewizyjny wywołuje -, u widza poczucie współuczestnictwa,

Mówiąc „impro­wizacja”, dodajemy: „owszem, lecz nie wyklu­czająca starannego przygotowania”. Mówiąc „in­tymność”, zastrzegamy, że „taka, jaka nie jest sprzeczna ze społecznymi zadaniami telewizji”.Nawet nie zauważyliśmy, jak owe prawdy przestały wzbudzać wątpliwości i stały się aksjo­matami. Choć jeszcze nie potwierdziła ich w ca­łej rozciągłości praktyka, już brzmią dla naszego ucha jak komunały. Trzeba jeszcze o nie wal­czyć, a