W ten sposób niejako w interesie widzów pod- piłowuje się gałąź, na której już zaczęły wyrastać gdzieniegdzie listki.   Proszę nam nie przeszkadzać: pracować bez ryzyka powie’ ktoś z telewizji — żądając zmniejszenia procentu, kiczów na antenie. Posia­damy zbyt dużą widownię, nie możemy pozwolić sobie na eksperymenty,«- musimy. podnosić jakość produkcji. Utrwalając wszystko na taśmie filmo­wej

Błąd najwidoczniej polega na tym, że telewizja na pierwszy rzut oka zdaje się być bliższa filmo­wi niż teatrowi. „Jeśli między teatrem i filmem jest głęboka różnica, to nie ma jej — moim zda­niem — wcale między filmem i telewizją’’ — pi­sze w swych Rozmyślaniach o sztuce filmowej Rene Clair. Opinia ta jest dość rozpowszechniona. Obraz

Nie wiemy, jak formować się będą środki wyra­zowe telewizji jako samodzielnej. sztuki. Nie wie­my, czy wypracuje ona sobie własny, język w spo­sób samoistny, czy też odbędzie się to_ przez tran­sformację innych — pokrewnych — sztuk. Może analogicznie jak w przypadku filmu na­stąpi podział na „telewizję dokumentalną” i „te­lewizję fabularną” i będą się one rozwijać równo­legle jako

Padały słowa o  niemożliwości pełnego odbioru zjawisk sztuki za pośrednictwem ich telewizyjnego powielania oraz bardziej przyziemne argumenty — aż do kla­sycznego’o na jeździe sąsiadów. Jednakże telewizor został kupiony i od razu za­panował nad nami.- Wydzielono dlań- poczesne miejsce w naszym znów nie tak dużym mieszka­niu.; Ustawiono;go .w jadalni i:na stałe wszedł do naszego życia domowego. Program oglądaliśmy co

Lecz niech tylko ktoś wspomniał choćby o wyłączeniu telewi­zora, natychmiast ktoś inny argumentował z filo­zoficzną powagą:/,,A jeśli później będzie , coś cie­kawego?” Obawiając’się opuszczenia czegoś i,naj­bardziej interesującego, .może nawet sensacyjne­go”, wszyscy milkli. 'Magia darmowego „widowi­ska” opanowywała nas bez reszty.A czas płynął. Telewizor włączaliśmy  co wie­czór i grał bez przerwy. Oczywiście ‘ życie rodzin­ne nie mogło

A; więc jak już wspomniałem, piliśmy herbatę, opowiadaliśmy sobie ploteczki, a. nawet niekiedy kłóciliśmy się między sobą.; I jak przedtem pa­trzyliśmy, w telewizor, ale nauczyliśmy, się łączyć to zajęcie jeszcze ; z jakąś inną czynnością. Mały ekran stał się dla nas czymś w rodzaju domowej estrady kawiarnianej. Zupełnie jak w kawiarni: ludzie piją kawę, sączą

Wyprzedaż sztuki z r przeceny. Dumping; este­tyczny. Oto miara żarliwości, z jaką teraz rozpra­wia się o telewizji. Konkretne programy telewi­zyjne wini się o własne niezadowolenie, rozczaro­wanie. Narzekanie na telewizję, obwinianie jej o   takie czy inne konkretne niepowodzenia,’hur­tem,, awansem, w przekonaniu że człowiek „nie myli się”, stało się swojego rodzaju modą, oznaką „dobrego tonu”. Sztuka wymaga szacunku

Oczy­wiście wszystko to stanowi elementarną formę szacunku dla sztuki. Najprostszą. Nie jest to na­wet jeszcze sam szacunek, lecz tylko wstępny jego warunek. Bez niego spotkanie ze sztuką nie do­szłoby w ogóle do skutku. tym niebezpieczniejsza jest pod tym ;wzglę- dem absolutna bezbronność telewizji. Nie jest ona w stanie postawić żadnych warunków, wstępnych. Powinna sama, jedynie mocą

W powszednim nastroju; jest bowiem człowiek, gdy w piżamie i    domowych pantoflach zasiada przed telewizo­rem, aby spędzić przed nim wieczór. Sztuka może oddziaływać dodatnio na trochę zmęczonego widza i    podciągnąć go do swego poziomu — lub też gdy sama obniża swe loty, stać się sztuką na domowy użytek. Czy wymierna jest w . drugim przypadku szkoda moralna wyrządzona

Oczywiście można obejść się i bez iprób szuka­nia odpowiedzi na powyższe pytanie. Można wy­korzystywać telewizję wyłącznie :; „usługowo”: w celach wykładowych, do przekazywania osta­tnich wiadomości, wyświetlania filmów. Lecz po­stąpić tak, byłoby jednoznaczne ze sprowadzeniem współczesnej fotografii  — która na naszych oczach przekształca się w sztukę— do roli dostar­czycieli zwykłych zdjęć paszportowych.  Z drugiej strony, nie