Ale właśnie owa symbioza różnych sztuk w ra­mach jednego programu, satysfakcja,, że telewi­zja pozwala połączyć je w niejaką całość i dopa­trzenie się w tym jej specyfiki — stanowi cechę charakterystyczną wielu programów.Człowiek podszedł do drzwi i za chwilę już idzie po ulicy. W dodatku pada deszcz. Prawdzi­wy… Albo inaczej. Ulica. Znów deszcz. Okno. Po szkle

Można kazać grać przed kamerą jednemu akto­rowi, a mówić drugiemu, to znaczy, zastosować w telewizji metodę dubbingu (w ten sposób zrea­lizowano, na przykład, spektakl: Szekspir w mu­zyce). I wreszcie w inscenizacji opery Cezara Cui Jeniec Kaukazu, gdzie też aktorzy śpiewali nie swoimi głosami, a jednocześnie papierowe krzaki i pomarszczone płótno, którym pokryto podesty, miało imitować

Oczywiście nie odrzucam możliwości, iż jakaś obdarzona wielkim talentem indywidualność po­łączy w telewizji różne dziedziny w organiczną całość, nada jej walor sztuki.Być może, uda się ze sobą spoić to, co najważ­niejsze, to, co określamy jako istotę teatru z jed­nej strony i filmu z drugiej. Mam na myśli jedno- czesność aktu przekazu i. aktu odbioru oraz

Obserwujemy interesujące zjawisko: z     jednej strony teatr i film, jak nigdy przedtem, starają się odgrodzić — wręcz odżegnać od siebie (przy­pomnijcie sobie państwo głośny artykuł M.;Rom- ma). Współczesny, film walczy z teatralnością.Ekran filmowy coraz częściej domaga się, aby aktorzy nie przypominali aktorów, aby byli zwy­czajnymi ludźmi. Wyszukuje, się ich w tłumie ulicznym. Na ekranie powinni być

Oczywiście nie ma potrzeby udowodniania, że nie istnieją sztuki mniej lub bardziej realistycz­ne — po prostu każda z nich przemawia w innym języku. Ale rację mają ci, którzy twierdzą, że przed obiektywem kamery filmowej należy grać bardziej precyzyjnie i naturalnie niż w teatrze. Nie jest to wynikiem wyższości filmu nad tea­trem, lecz jego specyfiką.Sfilmowane aktorstwo

Jest to tylko dowodem na to, że w filmie rzą­dzą inne prawa — estetyczne. To samo zresztą można powiedzieć o telewizji. Dlatego jeśli w tea­trze scenicznym dążenie, umownie się wyrażając, do „filmowego stylu gry” jest wskazane, stanowi bowiem drogę nowszych twórczych rozwiązań, dla teatru telewizyjnego jest to naturalny i jedyny możliwy sposób aktorskiej wypowiedzi. Teatr

Teatr szczerości i intym­ności, teatr absolutnej prawdy zachowania się i  uczuć.Tak właśnie przedstawia mi się teatr telewi- zyjny. I moim zdaniem, nie spełnia swej roli, gdy ckazuje się, że jest inny.„Filmowy styl gry” stanowi najważniejszy wy­różnik tego teatru, jego cechę specyficzną, i jeśli pracownicy telewizji nie zdają sobie z tego spra­wy, jeśli uważają, że powinno być

I wśród kilku nielicznych, które przeżyłem emocjonalnie, powiedzmy to sobie szczerze od razu, na plan pierwszy wysuwa się spektakl ośrodka moskiewskiego. Mam na myśli Pożegnanie, sztukę Leonida Zorina z kreacjami Olega Jefremowa i Li­Tołmaczowej. Akcja sztuki rozgrywa się gdzieś daleko, w kawiarni przy szosie. Spotyka się dwo­je ludzi, ona — dziennikarka z Moskwy, on —

Siedzą i jak to się mówi, wyjaśniają między so- ’ bą to, co zaszło. Przez cały czas widzimy ich w „zbliżeniu”. Twarze wypełniają ekran. Oszczęd­ny dialog. Rozmowa toczy się półgłosem. Całe partie rozgrywane są w ogóle bez słów, wówczas zza kadru dobiega nas opowieść bohatera. Jefre- mow niezwykle lapidarnie rysuje sylwetkę swego bohatera. Subtelnie, bez

Uprzedza­no ją, że może to być nudne, że należy uroz­maicić akcję, choćby przez ukazanie od czasu do czasu planu ogólnego kawiarni, że inscenizacja powinna być bardziej dynamiczna, bardziej „tea­tralna”. Radzono, aby bohater zrywał się zza sto­łu, przechadzał się nerwowo po sali kawiarnia­nej… Najwidoczniej w telewizji jeszcze nie przy­wykli do tego, że reżyseria w ich teatrze