Jestem przy tym przekonany, że nie należy zbyt jednoznacznie rozumieć specyfiki, a z nią i   ogólnych tendencji rozwojowych teatru telewi­zyjnego.Michał Romanow, wybitny aktor scen radziec­kich, należy do zupełnie innego pokolenia aktor­skiego niż Jefremow i Tołmaczowa. A przecież niemal każdy jego występ w telewizji urasta rów­nież do rangi wydarzenia. Dlaczego? Może jest to magia wielkiego talentu? Chyba

W końcowych scenach widowiska telewizyjne­go Maszeńka według Afinogenowa Romanow, gra­jący akademika Okajemowa (stał się on główną postacią sztuki), zwraca się bezpośrednio do wi­dzów. Kamera najeżdża na artystę, jego twarz całkowicie zapełnia ekran. Patrzy prosto w oczy widzów (to znaczy w środek obiektywu). Roma­now opowiada o-młodym pokoleniu, o odpowie­dzialności każdego człowieka za jego los. Dla Ro­manowa,

Jak to nazwać? „Podpatrywaniem życia” czy spotkaniem z wielkim artystą? Tak czy inaczej, wiem, że dla telewizji były to wspaniałe chwile.Wiele gorzkich słów padło tutaj pod adresem teatru telewizyjnego. Dlaczego więc, dość zresztą często, z: przyjemnością spędzamy, wieczór przed swoim telewizorem, oglądając w. dodatku trans­misję spektaklu, który należy do innego rodzaju sztuki? Chyba dlatego że

Nie wnosi nic nowego w dziedzinie sztuki filmowej, jego celem jest dać państwu pewne (z góry wiadomo, że nie­pełne) wyobrażenie o sztuce teatru, w szczegól­ności Teatru Małego, którego spektakl został prze­niesiony na ekran. Zdajecie sobie państwo sprawę z tego, że to jest kompromis, że lepiej byłoby pójść po prostu do Teatru Małego, lecz lepsze to

Zasiadacie więc pań­stwo wygodnie w fotelu, świadomi, że usatys­fakcjonowani będziecie nie w stu procentach, lecz powiedzmy, tylko w piętnastu. Ulubionego przez was, wybitnego aktora widzieliście państwo już nieraz na scenie, teraz wystarczy już tylko spoj­rzeć na niego, aby odświeżyć pamięć i przeżyć jego sztukę jeszcze raz.   W istocie rzeczy telewizja występuje tu w roli pośrednika, a

Telewizja jako taka-niczego nie zmienia w akcie percepcji, ni­czego nie potęguje, nie powstaje żadna nowa war­tość estetyczna. W przypadku Van Cliburna było zupełnie inaczej. Dzięki telewizji widz telewizyj­ny niejako intensywniej uczestniczył w proce­sie twórczym pianisty niż ci widzowie, któ­rzy znajdowali się na sali. W końcu dzięki tele­wizji odkryły się przede mną inne, nowe współza­leżności między

Teatr małego ekranu to teatr na wskroś współczesny. Dotyczy to zarówno repertuaru, jak stylu gry aktorskiej czy też całego entourage’u widowiska. Ekran telewizyjny demaskuje wszyst­ko, co nie jest nowoczesne, nawet jeśli jest w naj­lepszym gatunku. Wykrywa i demaskuje zupeł­nie tak samo, jak ujawnia i podkreśla niedokład­ność i fałsz. Telewizja jest jednym z najwspanial­szych wynalazków naszych

Lecz (może ktoś zapytać) czy możliwe jest w ta­kim razie stworzenie przy tego rodzaju dążeniu do maksymalnego naturalizmu nieomal dokumen­talnego stylu w teatrze telewizyjnym wielkich po­staci, postaci patetycznych podejmujących filozo­ficzną dysputę na temat życia? Jakimi prawami rządzi się zwłaszcza sztuka aktorska, osiągająca w swych poszukiwaniach nowych możliwości gra­nicę, za którą, wydawałoby się, jest się już

A może właśnie przez ukazywanie takich typów ludzkich (tak w pro­gramach dokumentalnych, jak teatralnych) tele­wizja osiągnie kiedyś rangę sztuki?Lecz w każdym przypadku wchłanianie przez sztukę rzeczywistości (już w zwykłym tego słowa znaczeniu) to sprawa równie istotna dla teatru, filmu jak telewizji. Może należy sformułować to inaczej. Kamera telewizyjna w sposób niespo­dziewany dla nas samych, w

Dlaczego by na przykład nie zagrać sztuki wprost w plenerze? Aktorzy bez charakteryzacji. Wszystko wokół prawdziwe. No i oczywiście od­powiedni tekst. Nawiasem mówiąc, czy w ogóle potrzebny jest tekst? Gorki swego czasu marzył o   teatrze improwizacji. Ideą tą fascynowali się zarówno Stanisławski, jak Wachtangow. A może właśnie ów teatr improwizacji to teatr telewi­zyjny? Albo chociażby częściowej