Domeną ekranu telewizyjnego jest realizm, nie znosi on umowności. To co się dzieje na małym ekranie, dzieje się w naszym pokoju, stanowi tyl­ko ciąg dalszy tamtego. Dzięki kamerze telewi­zyjnej widz może zbliżyć się do aktora. Między widownią i sceną teatru telewizyjnego nie ma dy­stansu, nie ma rampy. Tu mamy do czynienia moim zdaniem z czymś

Reżyser ważniejsze epizody rozgrywa bo­wiem na proscenium — bliżej widza, rzuca na bo­haterów światło punktowe, już jak gdyby tym sa­mym stwarzając odpowiednie „warunki” dla te­lewizji. To jest ważne. Lecz jeszcze ważniejsze jest co innego. Talent Wołodina jest z natury swej „kinematograficzny”, tak się składa, że najlepsi aktorzy wydają się zbyt „teatralni” dla jego sztuk. Dramatopisarz

Czy jednak mały ekran będzie wierny Towsto- nogowowi w proponowanym cyklu transmisji? Tylko w jednym z przytoczonych przypadków. Z praktyki wiemy, – że spektakle epickie tracą przy transmisji znacznie więcej niż spektakle, których akcja, trywialnie mówiąc, rozgrywa się w pokoju.Możliwe, że wszystko zależy od niezwykle pro­stej rzeczy — od tego, że ekran jest mały i

Tak czy inaczej tego rodzaju „selektywność” małego ekranu stanowi jego słabą stronę. Może jednak ona stać się siłą, jeśli będziemy mieli to na uwadze, jeśli nie będziemy jej eksponować.Osobiście jestem zdania, że telewizor jako taki jest neutralny (jest to zresztą oczywiste). Przy­puszczam jednak, że opierając się na jakichś swo­istych właściwościach organicznych preferuje sztukę określonego rodzaju. Sztuka,

Jest to logiczne, gdyż trzeba uświadomić sobie, że wiara w auten­tyzm, wiara w nieumowny charakter te­go, co się dzieje na małym ekranie, odgrywa de­cydującą rolę w percepcji każdego dokumentalne­go bądź teatralnego widowiska telewizyjnego.  A jak przedstawiać się będzie sprawa z dra­matem heroicznym, eposem, satyrą? — może ktoś zapytać. Czyżby wszystkie te gatunki należało wy­łączyć ze „sfery

Jeśli w spektaklu, który ma być transmitowa­ny, nic nie można zmienić, to w przypadku wi­dowiska oryginalnego, jeśli można się tak wyra­zić, telewizja jest panem sytuacji. Jasną jest rze­czą, że właśnie teatr telewizyjny powinien wypra­cowywać specyfikę telewizji. Określić ją, nadać jej realne kształty.Czy w chwili obecnej został już wypracowany kształt artystyczny teatru telewizyjnego? Pytanie czysto retoryczne…Należy

Teatr, nie wiadomo czemu, w gruncie rzeczy zawsze zazdrościł filmowi. Dziś młodszy i ener­giczny jego krewny — teatr telewizyjny — za­czyna posługiwać się środkami filmu, oznacza to z mojego punktu widzenia, że podąża akurat w kierunku przeciwnym do tego, w którym powi­nien iść.I oto oglądamy „oryginalny produkt” teatru te­lewizyjnego Aelitę.           ’Mam wrażenie, że mit o

Gdzie jeszcze można obserwować bohaterów w trakcie lotu z Ziemi na Marsa, gdy — przebywa­jąc w stanie nieważkości — niczym ryby w akwa­rium, pływają we wnętrzu statku kosmicznego? Gdzie jeszcze można pokazać fantastyczny kraj­obraz Marsa i wreszcie samych Marsjan, a nawet Marsjanki?Oczywiście tylko w telewizji. Nigdzie poza nią.Spektakl telewizyjny Aelita był jednak jednym wielkim nieporozumieniem.Krajobraz

Załóżmy jednak na chwilę, że telewizyjna Aeli­ta była poprawna z punktu widzenia wymogów gatunku wykonawstwa.Mimo wszystko widowisko to było pod wzglę­dem artystycznym niespójne, albowiem realizato­rzy wyszli z założenia, że specyfikę telewizyjną osiągnie się przez połączenie — za pomocą sumo­wania — środków wyrazowych teatru i filmu.  Wygląda to w przybliżeniu następująco. Kame­ra zaczyna swą pracę. Widzimy

Lecz oto akcja przenosi się w plener. Pokazują nam wstawkę filmową. Wszystko wygląda ina­czej, sposób gry — czy chce tego reżyser czy nie — jest inny, jest rytm i tempo, montaż za­gęszcza czas, jest to oczywiste, przecież w filmie istnieją inne prawa niż w teatrze. Dociera to do naszej świadomości, powoli przestawia się ona na