Tak czy inaczej tego rodzaju „selektywność” małego ekranu stanowi jego słabą stronę. Może jednak ona stać się siłą, jeśli będziemy mieli to na uwadze, jeśli nie będziemy jej eksponować.Osobiście jestem zdania, że telewizor jako taki jest neutralny (jest to zresztą oczywiste). Przypuszczam jednak, że opierając się na jakichś swoistych właściwościach organicznych preferuje sztukę określonego rodzaju. Sztuka,
Jest to logiczne, gdyż trzeba uświadomić sobie, że wiara w autentyzm, wiara w nieumowny charakter tego, co się dzieje na małym ekranie, odgrywa decydującą rolę w percepcji każdego dokumentalnego bądź teatralnego widowiska telewizyjnego. A jak przedstawiać się będzie sprawa z dramatem heroicznym, eposem, satyrą? — może ktoś zapytać. Czyżby wszystkie te gatunki należało wyłączyć ze „sfery
Jeśli w spektaklu, który ma być transmitowany, nic nie można zmienić, to w przypadku widowiska oryginalnego, jeśli można się tak wyrazić, telewizja jest panem sytuacji. Jasną jest rzeczą, że właśnie teatr telewizyjny powinien wypracowywać specyfikę telewizji. Określić ją, nadać jej realne kształty.Czy w chwili obecnej został już wypracowany kształt artystyczny teatru telewizyjnego? Pytanie czysto retoryczne…Należy
Teatr, nie wiadomo czemu, w gruncie rzeczy zawsze zazdrościł filmowi. Dziś młodszy i energiczny jego krewny — teatr telewizyjny — zaczyna posługiwać się środkami filmu, oznacza to z mojego punktu widzenia, że podąża akurat w kierunku przeciwnym do tego, w którym powinien iść.I oto oglądamy „oryginalny produkt” teatru telewizyjnego Aelitę. ’Mam wrażenie, że mit o
Gdzie jeszcze można obserwować bohaterów w trakcie lotu z Ziemi na Marsa, gdy — przebywając w stanie nieważkości — niczym ryby w akwarium, pływają we wnętrzu statku kosmicznego? Gdzie jeszcze można pokazać fantastyczny krajobraz Marsa i wreszcie samych Marsjan, a nawet Marsjanki?Oczywiście tylko w telewizji. Nigdzie poza nią.Spektakl telewizyjny Aelita był jednak jednym wielkim nieporozumieniem.Krajobraz
Załóżmy jednak na chwilę, że telewizyjna Aelita była poprawna z punktu widzenia wymogów gatunku wykonawstwa.Mimo wszystko widowisko to było pod względem artystycznym niespójne, albowiem realizatorzy wyszli z założenia, że specyfikę telewizyjną osiągnie się przez połączenie — za pomocą sumowania — środków wyrazowych teatru i filmu. Wygląda to w przybliżeniu następująco. Kamera zaczyna swą pracę. Widzimy
Lecz oto akcja przenosi się w plener. Pokazują nam wstawkę filmową. Wszystko wygląda inaczej, sposób gry — czy chce tego reżyser czy nie — jest inny, jest rytm i tempo, montaż zagęszcza czas, jest to oczywiste, przecież w filmie istnieją inne prawa niż w teatrze. Dociera to do naszej świadomości, powoli przestawia się ona na
Ale właśnie owa symbioza różnych sztuk w ramach jednego programu, satysfakcja,, że telewizja pozwala połączyć je w niejaką całość i dopatrzenie się w tym jej specyfiki — stanowi cechę charakterystyczną wielu programów.Człowiek podszedł do drzwi i za chwilę już idzie po ulicy. W dodatku pada deszcz. Prawdziwy… Albo inaczej. Ulica. Znów deszcz. Okno. Po szkle
Można kazać grać przed kamerą jednemu aktorowi, a mówić drugiemu, to znaczy, zastosować w telewizji metodę dubbingu (w ten sposób zrealizowano, na przykład, spektakl: Szekspir w muzyce). I wreszcie w inscenizacji opery Cezara Cui Jeniec Kaukazu, gdzie też aktorzy śpiewali nie swoimi głosami, a jednocześnie papierowe krzaki i pomarszczone płótno, którym pokryto podesty, miało imitować
Oczywiście nie odrzucam możliwości, iż jakaś obdarzona wielkim talentem indywidualność połączy w telewizji różne dziedziny w organiczną całość, nada jej walor sztuki.Być może, uda się ze sobą spoić to, co najważniejsze, to, co określamy jako istotę teatru z jednej strony i filmu z drugiej. Mam na myśli jedno- czesność aktu przekazu i. aktu odbioru oraz
