Nawiasem mówiąc, ta sama Nonna Bodrowa — wbrew swemu zwyczajowi — nałożyła: kiedyś okulary (tak wyśmiane w programie z redakto­rem Griszinem). I wcale mi to jako widzowi nie przeszkadzało. Przeciwnie, usposobiło do niej życzliwie. Może owego dnia bolały ją . oczy. Albo tekst był napisany niewyraźnie. Może były jeszcze jakieś inne przyczyny. W każdym razie

A przecież można zarówno z okularów, jak z marynarki zrobić sprawę zasadniczą i zorgani­zować całą dyskusję na temat „w okularach czy bez okularów” lub „w marynarce czy bez mary­narki”?Powie mi ktoś, że to są rzeczy oczywiste. Zga­dzam się. Ale jednocześnie bardzo ważne. Prze­cież chodzi nie o „zasady zachowania się przed kamerą telewizyjną”, lecz o stosunek

Zaraz zacznie opowiadać   czymś, co poruszyło ją do głębi. Nie ma przy sobie żadnych notatek. Kamery poszły w ruch Tatiana Tess znalazła się sam na sam z milio­nową widownią. Przypadek, wydawałoby się, z punktu widzenia specyfiki telewizyjnej, idealny.Ale dlaczego widz nie może nawiązać kontaktu z kobietą z ekranu? Dlaczego to, co mówi Tatiana Tess — samo

Formalnie program odpowiadał wymogom spe­cyfiki. „Proszę, niech pani tylko nie czyta. Co, już pani napisała reportaż? Nie – szkodzi, opowie pani wszystko swoimi słowami…”   ;A więc zaznajomiliśmy się z reportażem napi­sanym przez Tatianę Tess. Z utworem literackim, który opowiedziano słowami. Lecz nie zapozna­liśmy się z osobą, nie nawiązaliśmy z nią kon­taktu.A telewizja ma zdolność zawiązywania

Jakie są’ prawa owego kontaktu? Co tu jest najważniejsze?Nie ulega wątpliwości, że przede wszystkim — spontaniczność. Ważny jest również szacunek.Szacunek wobec siebie i widza.Dlatego tak niebezpieczne jest rozpatrywanie tych czy innych elementów specyfiki telewizyjnej w izolacji od siebie. Czytać czy mówić? Improwi­zacja czy staranne przygotowanie? Można przy­jąć dowolny punkt widzenia i odgrodzić się od prawdy,

Na ekranie telewizyjnym pojawia się człowiek. Rozmawia z . widzem.. Patrzy widzowi prosto w OCZy.Widz pozostaje; z nim sam na sam. Telewizja w trosce o swego. „osamotnionego’’ odbiorcę sie­dzącego przed telewizorem stara się . mu w jakiś sposób stworzyć,, jeśli można . się tak wyrazić, „sferę oddziaływania emocjonalnego”, w której odbywa – się spotkanie widza

Krąg taneczny. Parkiet lśniący do przesady. Dziewczęta w, modnych, króciutkich spódniczkach. Chłopcy w czarnych garniturach. Młodzi ludzie tańczą . wyśmienicie (najwidoczniej jest to grupa baletowa jakiegoś teatru). Patrzy się na ich po­pisy taneczne — jeśli się jest w odpowiednim nastroju.— z przyjemnością    .Okazuje się jednak, że młodzi tancerze wcale nie ze względu na swoje

A co na to widz, dla którego cała ta maska­rada została zorganizowana? Czy został wciągnię­ty do zabawy? Czy uczestniczy w powszechnej wesołości? Ależ skąd!   Reakcja owych widzów — tancerzy w studio jest tak natrętna; tak demonstracyjnie „robiona na pokaz, że wręcz odstręczająca.. Im bardziej narzuca się’ mnie, widzowi; za pomocą owej podpowiedzi emocjonalnej sposób, w,, jaki mam

Nawiasem mówiąc, widzowie-statyści w owym programie ’ rozrywkowym niespodziewanie sami się zdemaskowali. Występował gitarzysta. ‘Grał znakomicie. Gdy skończył, nastała cisza. A po­tem zerwały się oklaski; Żywiołowe, zupełnie inne niż te, którymi obdarzono artystę recytatora. Sta­ło się dla mnie jasne: poprzednia owacja;była poprostu klaką.Podpowiedź emocjonalna przybiera w telewizji najróżniejsze formy. „Do studia zaprosiliśmy:znakomitego kompozy­tora” — prezenterka zapowiada to

Nie mam nic przeciwko temu, aby poeta Ostro­wo jv występował w imieniu przeszłych pokoleń. Jest to : prawem każdego poety i odbierać mu go nie można.. Jestem: nawet skłonny uwierzyć że poeta Ostrowoj jest do tego upoważniony. Tylko nie należało nas o tym uprzedzać w słowie wstęp­nym, a należało po prostu oddać głos poezji.Chciałoby ^