Patetyczne podsumowanie — to jedna z bar­dziej rozpowszechnionych form podpowiedzi emo­cjonalnej. Wspominałem już o reportażu Nowe w Iwanowie. Bywają w telewizji reportaże udane i  :nieudane. Ten był nieudany. Włókniarze Iwa­nowa zaproszeni do studia czuli się tam bardzo nieswojo, przypominali ludzi, którzy przygotowują się do pamiątkowego zdjęcia grupowego. Na pytania odpowiadali, monosylabami, albo odczytywali z kartki jakiś niewiele

Jeszcze jeden przykład podpowiedzi emocjonal­nej, która w sposób nieoczekiwany; stała się bro­nią wymierzoną przeciw jej organizatorom. Jed­nocześnie stanie się ona pretekstem-do rozważań nad następną kwestią.Sala teatralna przepełniona dziećmi. Kamery pokazują’nam ich twarze. Wiadomo, że dzieci’są niezwykle krytyczne. Mimo woli widz telewizyjny zaczyna patrzeć na scenę ich oczyma.Program prowadzi pisarz Lew Kassil. Zapowia­da on występ innego

Młodociana publiczność odwzajemnia się uśmie­chami. O czym jednak myśli w owej chwili ta tak wymagająca publiczność?. I znów w sposób najmniej oczekiwany mamy do. czynienia z pod­powiedzią emocjonalną! Tylko że z efektem od­wrotnym do zamierzonego.Kamera ślizga się po rzędach parteru mając w zasięgu swego pola widzenia całą estradę. Za­czynamy patrzeć na scenę niejako z sali,

Tutaj bowiem na usługach etyki jest estetyka. Ekran zamyka ramą pewien fragment rzeczywi­stości ,  odcina go od reszty. Rzeczywistość rzucona na ekran jest zorganizowana pod względem este­tycznym (w większym’ lub mniejszym stopniu oczywiście). Czyż już samo to nie określa pod wieloma względami naszego stosunku do rzeczy oglądanych?  Nawiasem mówiąc’ powiedziałem tu w kilku słowach o tym, co

Otworzyliśmy przed telewizją drzwi naszego do­mu, jak gdyby wprowadziliśmy ją do swojej ro­dziny, mamy więc prawo stawiać jej określone wymagania, także te, aby była zgodna z kodeksem moralnym. ’  W ten sposób: problematyka estetyczna łączy się w telewizji z problematyką moralną. Jest to jedna z najbardziej interesujących właściwości (i jakże mało przebadana przez krytykę) telewizji.Demókratyzm. Symplifikacja.

Pierwsze wrażenie — naogół . pozytywne. Dziennikarz, i który przeprowadzawywiad, : sam bardzo dużo mówi.:Jest to -błąd z punktu widze­nia kompozycji, programu, pomijam to, że trochę nietaktowne wobec zaproszonego do studia gościa. Przecież widza interesuje przede wszystkim to, co powie Petrosjan… Zamiast tego zasypany jest nie­istotnymi informacjami w rodzaju tej, że Pe­trosjan jest chory na

’Drugie wrażenie też jeszcze nie wiąże się z „za­gadnieniami moralnymi”. Po prostu dziennikarz zachowuje się przed kamerą w sposób zbyt egzal­towany. „Nie rozumiem, po co — myśli sobie widz mimo woli —’ prowadzący tak się popisuje przed kamerą?”. …Wreszcie jednak pojmuje istotę rze­czy— nie jest to popis dla popisu, lecz popis przed Petrosjanem!Oczywiście jakież to

Służalczość owa sta­wia w głupiej sytuacji samego Petrosjana (wy^. raźnie widzimy, że czuje się nieswojo) i jest poni­żająca dla widzów –— przecież przedstawiciel tele­wizji przeprowadza wywiad z arcymistrzem w ich imieniu.Nie można przed kamerą opowiadać o swoim spotkaniu z piłkarzem Igorem Netto (gorącym en­tuzjastą Petrosjana) w następujący sposób: „Gdy rozmawiałem z Igorem, powiedziałem mu, słuchają

Można go nawet’usprawiedliwić tym, że stracił przed ka­merą głowę, wpadł w egzaltację… Istotne jest to,’ że do głosu doszła wspomniana juiż właściwość telewizji, zdolność do ukazywania zjawisk w pówiększemu, ich klasyfikowania.  Należy zawsze pamiętać o owej „powiększają-: cej” funkcji telewizji.  Intymny „dystans zaufania”, który człowieka z ekranu zbliża do człowie­ka’sprzed telewizora, okazuje się surowym spraw­dzianem..Wielu

Działacz siedział nieruchomo, nawet okiem nie imrugnął i patrzył w obiektyw… O czym myślał?Nasuwają; mi. się na myśl słowa, Ilfa: „Panie Boże, za coś tak strasznie pokarał działacza spo­łecznego?” Swietłana Winogradowa, młody muzykolog (w programie Romanse Kabalewskiego), do prze­sady „intymnie” rozmawia ze mną, widzem, na­zbyt serdecznie spogląda mi w oczy, a do jej omdlewającego głosu