Nadawany jest wodewil. Staroświecki wodewil, możliwe, że sam w sobie i zacny, miły, wzruszający, lecz okrutny ekran telewizyjny od­biera mu cały wdzięk. Albo operetka — zdawało­by się, że tej gotowi jesteśmy słuchać zawsze. Tak, możliwe, że nie należy się mądrzyć, nie na­leży eksperymentować, lecz po prostu częściej na­dawać operetki. I publiczność, jak to się zwykło

Mam na myśli wcale znów nie tak rzadkie udostępnianie ekranu telewizyjnego uczestnikom ruchu amatorskiego, najrozmaitszym zespołom dramatycznym z takiego czy innego kołchozu, fa­bryki, instytutu. Cokolwiek byśmy powiedzieli, choćbyśmy z nie wiem jakim szacunkiem odno­sili się do owych ludzi i do ich sukcesów w pra­cy, trudno byłoby nam przeczyć, że w większości przypadków aktorzy-amatorzy grają gorzej

Czy nie byłoby lepiej (skoro już o tym mowa) realizować reportaż o pracy tych ludzi, zaprosić ich do studia, aby opowiedzieli o sobie, o tym, czym dla.nich jest teatr. Można przy okazji za- | proponować im, aby w kręgu swych kolegów za­prezentowali jakiś fragment spektaklu. W takim przypadku innymi oczyma spojrzymy na -ich umiejętności…Dopóki wśród programów

O  dramaturgii oryginalnej teatru telewizyjnego. W ogóle o literaturze dla telewizji. O tym teraz dużo się mówi i pisze. Lecz taka literatura w isto­cie rzeczy nie istnieje. A jest ona niewątpliwie nieodzowna. Jednakże tutaj najmniej wskazana jest „powszechna mobilizacja”. Można bardzo wy­soko cenić tego lub innego dramatopisarza, lecz może on nie’być obdarzony tym szczególnym da­rem,

Nazwać to można „specjalizacją talentu”.Pozostawmy na razie skomplikowane zagadnie­nie gradacji tendencji wewnątrz samej sztuki te­lewizyjnego teatru. Jednak nikt nie ma wątpli­wości, że kierownik literacki owego teatru po­winien współpracować z określonym kręgiem pi­sarzy.Upłynie jeszcze trochę czasu, nie tak znów spo­ro, jak sądzę, i zaczniemy mówić: „To jest uro­dzony dramatopisarz telewizyjny”, jak dziś mó­wimy: „Urodzony scenarzysta filmowy”.

Takie jest prawo życia. Podaż rodzi się z czasem, z czasem rodzi sięi    popyt. Istnieje telewizja, sądzone jej jest stać się sztuką — będą i jej artyści.Kto więc położy podwaliny pod telewizję przez wielkie T?Jestem przekonany, że przyszłość telewizji jako sztuki nie zacznie się jednak od literatury. Niech wybaczą mi to koledzy dramatopisarze! Podwali­ny, moim

Kilka uwag o filmie i telewizji.Przypuszczam, : że sprawa jest tutaj o wiele mniej skomplikowana niż w przypadku telewizji i    teatru. Filmy wyświetlane na naszych domo­wych ekranach nie stwarzają specjalnych proble­mów. Dobry film — dobrze. Zły — źle. Pokazują w większości — filmy złe. Dobrych nie wyświetlają, aby. w kinach nie zabrakło widzów. Dlatego wyświetlają te,

Lecz teraz mówić będę o czym innym.W owej „dostawie do domu”-dopatrywać, się należy jedynej: bodajże zalety telewizji w zesta­wieniu z filmem (będę-miał mimo wszystko na uwadze film). Straciliśmy ostrość obrazu, straci­liśmy kolor (co. prawda przy dzisiejszym stanie technicznym filmu kolorowego.nie ma czego ża­łować).Wygraliśmy na wygodzie. I to . wszystko.A więc wszystko jest jasne. W telewizji

Sta­re kino  powinno na stałe zadomowić się na na­szych ekranach. Pamiętam, że z największym en­tuzjazmem przyjęli widzowie pokazy filmów Cha­plina, włoskich neorealistów czy cykl wykładów o  sztuce. filmowej ilustrowany odpowiednim ma­teriałem -archiwalnym ukazującym środki wyra­zowe filmu. Podobają się widzom również teleturnieje po­święcone sprawom filmu. Można puścić wodze fan­tazji i założyć, że ujrzymy tego rodzaju ąuizy po­święcone wielkim

Jakikolwiek by jednak na naszym domowym ekranie film wyświetlano (obojętne czy specjalnie dlań zrealizowany czy nie, fabularny czy animo­wany), to’ telewizja’ jako samoistna możliwość estetyczna, powtarzam, kapituluje. Pozostaje kino, po prostu kino. Należy: to podkreślić, oczywiście nie po to, aby w telewizji zaprzestać demonstrowania filmów. Rozważania na ten temat są wynikiem czego in­nego. Rzecz w tym,