Ele men t dokumentalizm u; Autentyzm; „naturalność”- wszystkiego. Żadnych – rekwizytów. Przy całym zasadniczym pokrewieństwie z teatrem (jednoczesność aktu twórczego i odbioru) — język, którym przemawia telewizja, nie jest teatralny ani filmowy. W tym dopatrywać się należy poza wszystkim innym współczesnego charakteru telewizji.Ogólnie biorąc, mówić o przyszłości telewizji to znaczy mówić o drogach rozwojowych sztuki współczesnej, o
Przeciwnie, wydaje mi się, że zmierzamy do nowego, bardziej szerokiego ujmowania realizmu, łączącego w sobie’ różne koncepcje rzeczywistości — od fotograficznej dokładności (nie ‘ bójmy się tego słowa) do groteski. Niemniej jak przypuszczam, telewizja jako sztuka iść będzie w swym rozwoju w kierunku maksymalnego dokumentalizmu.Element intymności. Bezpośredni kontakt z widownią. Z każdym widzem. Z – każdym osobiście.
Ów element intymności stanowi najbardziej bezsporną, moim – zdaniem, właściwość telewizji, ’ a przecież jednym z najlepszych programów; ostatnich lat były reportaże z moskiewskiego Festiwalu Młodzieży —programy raczej w swym charakterze epiczne niż intymne. Jak to więc jest? -„A .może telewizja posiada zdolność wnoszenia elementów intymnych w widowiska epickie? Może właśnie w tym’leży siła .naszego;małego
Mam na myśli najwyższą jakość programu pod względem warsztatowym. Oczywiście nieodzowna jest ona wszędzie. W telewizji jest nie tylko — czym jestem przekonany —: bardziej potrzebna niż gdziekolwiek indziej, lecz stanowi, jeden z warunków , wstępnych, niejako . założenie normalnej pracy. Bez najwyższej. jakości swych programów telewizja dosłownie przestaje istnieć. A niestety zbyt często zaczyna oddziaływać ,w
Podobne /przypadki można zaobserwować zarówno w sztuce,/nauce, technice, jak w życiu, dzie wyższa jakość jest normą, jedyną możliwą formą istnienia, gdzie nie ma miejsca na rzeczy drugiego czy trzeciego gatunku, istnieje tylko możliwość tworzenia dobrej jakości lub złej.Taka jest i telewizja z jej wszystko widzącymi oczami kamer, z jej odwoływaniem się do milionów ludzi, wreszcie z
Najważniejsze, zasadnicze elementy specyfiki telewizyjnej zostały już określone i nikt nie występuje przeciwko nim. Jeszcze/przed kilku laty stanowiły coś nowego, trzeba było szukać.odpowiednich słów w celu’ich określenia, dziś natomiast wszyscy dobrze wiedzą, że: telewizji nie należy czytać, lecz mówić’ kontakt z widzem w telewizji ma charakter kameralny, intymny,— program – telewizyjny wywołuje -, u widza poczucie współuczestnictwa,
Mówiąc „improwizacja”, dodajemy: „owszem, lecz nie wykluczająca starannego przygotowania”. Mówiąc „intymność”, zastrzegamy, że „taka, jaka nie jest sprzeczna ze społecznymi zadaniami telewizji”.Nawet nie zauważyliśmy, jak owe prawdy przestały wzbudzać wątpliwości i stały się aksjomatami. Choć jeszcze nie potwierdziła ich w całej rozciągłości praktyka, już brzmią dla naszego ucha jak komunały. Trzeba jeszcze o nie walczyć, a
Jednakże pragnę rozpocząć go od sprawy, wydawać by się mogło, czysto warsztatowej.Herakliusz Andronikow- w artykule , Słowo ^ pisane i mówione, stwierdza m.in., że,słowo mówione, wzmocnione intonacją, mimiką, gestem, ma w telewizji przewagę nad słowem czytanym.; Czy jest to pogląd słuszny? Słuszny! Andronikow podkreśla szczególne znaczenie słowa mówionego; na małym ekranie, dopatruje – się w
Nie należy z tego robić problemu estetycznego. I tym- bardziej nie należy odpowiedzi na to pytanie traktować jak nienaruszalnego prawidła zachowania: się przed kamerą telewizyjną. Wyłącznie mówić! Broń Boże — czytać!.Włączmy więc telewizor i spójrzmy na ekran. Nadawany jest program Poeta i obywatel poświęcony Mikołajowi Niekrasowowi. Przygotowano go z okazji sto czterdziestej rocznicy urodzin poety.
Dodajmy, że Anna-Szyłowa jest jedną z naszych najlepszych prezenterek, że w każdej sytuacji pozostaje sobą,ujmuje prostotą i szczerością — czegóż żądać więcej od prezenterki? Lecz widzowi coś przeszkadza w oglądaniu programu, wyczuwa w nim coś niewłaściwego i przestaje interesować się programem. Jest przekonany, że gdzieś tu kryje się jakiś fałsz.Ale jaki? ..Spróbujmy . się zorientować.
