Pierwszy fałsz pociąga za sobą. następny.’ Im- prowizacyjny : charakter” tekstu o ” Niekrasowie sprzeczny jest niejako z osobowością; Anny Szyłowej, z jej emploi jako’ prezenterki. Nie jesteśmy całkiem pewni, czy krąg zainteresowań tej miłej, subtelnej pani (wielu widzów telewizyjnych mówi’o niej po prostu „Ania”) to właśnie r&znoczyńcy i ruchy’ rewolucyjne’ z połowy ubiegłego wieku. Po
Mówi, że to, co chciałby powiedzieć, ma napisane. Prosi , więc, aby pozwolono mu’ odczytać fragment jego książki. .Następnie Czukowski, który posiada rzadki dar pozostawania: samym sobą. w każdej sytuacji, otwiera swoją Sztukę pisarską Niekrasowa, wyjmuje zakładkę i zaczyna czytać. Książka . napisana była tlawnotemu i Czukowski czyta troszkę jak gdyby z dystansem, oceniająca perspektywy
Tego. rodzaju odczytywanie tekstu sprawia, że staje się nagie, bardziej. bliski niż pseudonaturalna wypowiedź prezenterki, zgodna zresztą z przyjętymi; w telewizji regułami wypowiedzi słownej.:Twierdzę, że.w owym czytaniu było ..więcej cech improwizacji: niż w poprzedzającym je pozornie swobodnym mówieniu wyuczonego na pamięć tekstu!Czukowski, który połowę swego życia poświęcił studiom r nad twórczością -Niekrasowa, uważa, że ma
Prezenterka zaś w imię fałszywie pojętej specyfiki uczy/się cudzego tekstu na pamięć i. wciela się w nie-swoją rolę. Nie muszę chyba nikogo, specjalnie przekonywać,.. że w – danym przypadku jestem czytaniem, a nie za wypowiadaniem, z pamięci tekstu.Inny przykład. Mam na: myśli wywiad z włók- niarką'(w reportażu Nowe w Iwanowie). Dwie młode kobiety rozmawiają ze
W tym przypadku jestem po stronie włókniarki. Była skrępowana,w całym jej. zachowaniu wyczuwało się napięcie. Po prostu nie – umiała być sobą przed kamerą. Nie jest to zjawisko wesołe. A jednak była’ prawdziwa.Oczywiście jestem również zwolennikiem słowa mówionego, w -telewizji,-gawędy, rozmowy. Nie bronię:tu kartki z tekstem, nie jestem zwolennikiem ściągaczki. Lecz postulat krytyki , pod
Z tej okazji zrealizowano specjalny program;. Scenarzyści i. realizatorzy tego programu postanowili wnieść -doń pewną .dozę humoru. Wśród zaproszonych do studia gości, znajdował się. – komentator Leningradzkiego / Ośrodka Telewizyjnego — Włodzimierz Griszin. Gdy przyszła jego ; kolej,wstał . z miejsca i podszedł do mikrofonu, wyjął z kieszeni. kartkę papieru złożoną we czworo, z drugiej
Niestety! To już nie był żart. Bezbarwne, wytarte frazesy — i to jest właściwe — tak „być powinno”. Z tego przykładu widać jasno, że postulat słowa mówionego w telewizji (w swej generalnej , zasadzie — słuszny) bardzo łatwo może ominąć istotę , zagadnienia i będąc tylko formą „podania materiału” stanie się sprawą zamiany jednych chwytów
Nawiasem mówiąc, ta sama Nonna Bodrowa — wbrew swemu zwyczajowi — nałożyła: kiedyś okulary (tak wyśmiane w programie z redaktorem Griszinem). I wcale mi to jako widzowi nie przeszkadzało. Przeciwnie, usposobiło do niej życzliwie. Może owego dnia bolały ją . oczy. Albo tekst był napisany niewyraźnie. Może były jeszcze jakieś inne przyczyny. W każdym razie
A przecież można zarówno z okularów, jak z marynarki zrobić sprawę zasadniczą i zorganizować całą dyskusję na temat „w okularach czy bez okularów” lub „w marynarce czy bez marynarki”?Powie mi ktoś, że to są rzeczy oczywiste. Zgadzam się. Ale jednocześnie bardzo ważne. Przecież chodzi nie o „zasady zachowania się przed kamerą telewizyjną”, lecz o stosunek
Zaraz zacznie opowiadać czymś, co poruszyło ją do głębi. Nie ma przy sobie żadnych notatek. Kamery poszły w ruch Tatiana Tess znalazła się sam na sam z milionową widownią. Przypadek, wydawałoby się, z punktu widzenia specyfiki telewizyjnej, idealny.Ale dlaczego widz nie może nawiązać kontaktu z kobietą z ekranu? Dlaczego to, co mówi Tatiana Tess — samo
