Grywalizacja24.pl

O  dramaturgii oryginalnej teatru telewizyjnego. W ogóle o literaturze dla telewizji. O tym teraz dużo się mówi i pisze. Lecz taka literatura w isto­cie rzeczy nie istnieje. A jest ona niewątpliwie nieodzowna. Jednakże tutaj najmniej wskazana jest „powszechna mobilizacja”. Można bardzo wy­soko cenić tego lub innego dramatopisarza, lecz może on nie’być obdarzony tym szczególnym da­rem,

Nazwać to można „specjalizacją talentu”.Pozostawmy na razie skomplikowane zagadnie­nie gradacji tendencji wewnątrz samej sztuki te­lewizyjnego teatru. Jednak nikt nie ma wątpli­wości, że kierownik literacki owego teatru po­winien współpracować z określonym kręgiem pi­sarzy.Upłynie jeszcze trochę czasu, nie tak znów spo­ro, jak sądzę, i zaczniemy mówić: „To jest uro­dzony dramatopisarz telewizyjny”, jak dziś mó­wimy: „Urodzony scenarzysta filmowy”.

Takie jest prawo życia. Podaż rodzi się z czasem, z czasem rodzi sięi    popyt. Istnieje telewizja, sądzone jej jest stać się sztuką — będą i jej artyści.Kto więc położy podwaliny pod telewizję przez wielkie T?Jestem przekonany, że przyszłość telewizji jako sztuki nie zacznie się jednak od literatury. Niech wybaczą mi to koledzy dramatopisarze! Podwali­ny, moim

Kilka uwag o filmie i telewizji.Przypuszczam, : że sprawa jest tutaj o wiele mniej skomplikowana niż w przypadku telewizji i    teatru. Filmy wyświetlane na naszych domo­wych ekranach nie stwarzają specjalnych proble­mów. Dobry film — dobrze. Zły — źle. Pokazują w większości — filmy złe. Dobrych nie wyświetlają, aby. w kinach nie zabrakło widzów. Dlatego wyświetlają te,

Lecz teraz mówić będę o czym innym.W owej „dostawie do domu”-dopatrywać, się należy jedynej: bodajże zalety telewizji w zesta­wieniu z filmem (będę-miał mimo wszystko na uwadze film). Straciliśmy ostrość obrazu, straci­liśmy kolor (co. prawda przy dzisiejszym stanie technicznym filmu kolorowego.nie ma czego ża­łować).Wygraliśmy na wygodzie. I to . wszystko.A więc wszystko jest jasne. W telewizji

Sta­re kino  powinno na stałe zadomowić się na na­szych ekranach. Pamiętam, że z największym en­tuzjazmem przyjęli widzowie pokazy filmów Cha­plina, włoskich neorealistów czy cykl wykładów o  sztuce. filmowej ilustrowany odpowiednim ma­teriałem -archiwalnym ukazującym środki wyra­zowe filmu. Podobają się widzom również teleturnieje po­święcone sprawom filmu. Można puścić wodze fan­tazji i założyć, że ujrzymy tego rodzaju ąuizy po­święcone wielkim

Jakikolwiek by jednak na naszym domowym ekranie film wyświetlano (obojętne czy specjalnie dlań zrealizowany czy nie, fabularny czy animo­wany), to’ telewizja’ jako samoistna możliwość estetyczna, powtarzam, kapituluje. Pozostaje kino, po prostu kino. Należy: to podkreślić, oczywiście nie po to, aby w telewizji zaprzestać demonstrowania filmów. Rozważania na ten temat są wynikiem czego in­nego. Rzecz w tym,

W ten sposób niejako w interesie widzów pod- piłowuje się gałąź, na której już zaczęły wyrastać gdzieniegdzie listki.   Proszę nam nie przeszkadzać: pracować bez ryzyka powie’ ktoś z telewizji — żądając zmniejszenia procentu, kiczów na antenie. Posia­damy zbyt dużą widownię, nie możemy pozwolić sobie na eksperymenty,«- musimy. podnosić jakość produkcji. Utrwalając wszystko na taśmie filmo­wej

Błąd najwidoczniej polega na tym, że telewizja na pierwszy rzut oka zdaje się być bliższa filmo­wi niż teatrowi. „Jeśli między teatrem i filmem jest głęboka różnica, to nie ma jej — moim zda­niem — wcale między filmem i telewizją’’ — pi­sze w swych Rozmyślaniach o sztuce filmowej Rene Clair. Opinia ta jest dość rozpowszechniona. Obraz

Nie wiemy, jak formować się będą środki wyra­zowe telewizji jako samodzielnej. sztuki. Nie wie­my, czy wypracuje ona sobie własny, język w spo­sób samoistny, czy też odbędzie się to_ przez tran­sformację innych — pokrewnych — sztuk. Może analogicznie jak w przypadku filmu na­stąpi podział na „telewizję dokumentalną” i „te­lewizję fabularną” i będą się one rozwijać równo­legle jako