Nie wnosi nic nowego w dziedzinie sztuki filmowej, jego celem jest dać państwu pewne (z góry wiadomo, że niepełne) wyobrażenie o sztuce teatru, w szczególności Teatru Małego, którego spektakl został przeniesiony na ekran. Zdajecie sobie państwo sprawę z tego, że to jest kompromis, że lepiej byłoby pójść po prostu do Teatru Małego, lecz lepsze to
Zasiadacie więc państwo wygodnie w fotelu, świadomi, że usatysfakcjonowani będziecie nie w stu procentach, lecz powiedzmy, tylko w piętnastu. Ulubionego przez was, wybitnego aktora widzieliście państwo już nieraz na scenie, teraz wystarczy już tylko spojrzeć na niego, aby odświeżyć pamięć i przeżyć jego sztukę jeszcze raz. W istocie rzeczy telewizja występuje tu w roli pośrednika, a
Telewizja jako taka-niczego nie zmienia w akcie percepcji, niczego nie potęguje, nie powstaje żadna nowa wartość estetyczna. W przypadku Van Cliburna było zupełnie inaczej. Dzięki telewizji widz telewizyjny niejako intensywniej uczestniczył w procesie twórczym pianisty niż ci widzowie, którzy znajdowali się na sali. W końcu dzięki telewizji odkryły się przede mną inne, nowe współzależności między
Teatr małego ekranu to teatr na wskroś współczesny. Dotyczy to zarówno repertuaru, jak stylu gry aktorskiej czy też całego entourage’u widowiska. Ekran telewizyjny demaskuje wszystko, co nie jest nowoczesne, nawet jeśli jest w najlepszym gatunku. Wykrywa i demaskuje zupełnie tak samo, jak ujawnia i podkreśla niedokładność i fałsz. Telewizja jest jednym z najwspanialszych wynalazków naszych
Lecz (może ktoś zapytać) czy możliwe jest w takim razie stworzenie przy tego rodzaju dążeniu do maksymalnego naturalizmu nieomal dokumentalnego stylu w teatrze telewizyjnym wielkich postaci, postaci patetycznych podejmujących filozoficzną dysputę na temat życia? Jakimi prawami rządzi się zwłaszcza sztuka aktorska, osiągająca w swych poszukiwaniach nowych możliwości granicę, za którą, wydawałoby się, jest się już
A może właśnie przez ukazywanie takich typów ludzkich (tak w programach dokumentalnych, jak teatralnych) telewizja osiągnie kiedyś rangę sztuki?Lecz w każdym przypadku wchłanianie przez sztukę rzeczywistości (już w zwykłym tego słowa znaczeniu) to sprawa równie istotna dla teatru, filmu jak telewizji. Może należy sformułować to inaczej. Kamera telewizyjna w sposób niespodziewany dla nas samych, w
Dlaczego by na przykład nie zagrać sztuki wprost w plenerze? Aktorzy bez charakteryzacji. Wszystko wokół prawdziwe. No i oczywiście odpowiedni tekst. Nawiasem mówiąc, czy w ogóle potrzebny jest tekst? Gorki swego czasu marzył o teatrze improwizacji. Ideą tą fascynowali się zarówno Stanisławski, jak Wachtangow. A może właśnie ów teatr improwizacji to teatr telewizyjny? Albo chociażby częściowej
Nadawany jest wodewil. Staroświecki wodewil, możliwe, że sam w sobie i zacny, miły, wzruszający, lecz okrutny ekran telewizyjny odbiera mu cały wdzięk. Albo operetka — zdawałoby się, że tej gotowi jesteśmy słuchać zawsze. Tak, możliwe, że nie należy się mądrzyć, nie należy eksperymentować, lecz po prostu częściej nadawać operetki. I publiczność, jak to się zwykło
Mam na myśli wcale znów nie tak rzadkie udostępnianie ekranu telewizyjnego uczestnikom ruchu amatorskiego, najrozmaitszym zespołom dramatycznym z takiego czy innego kołchozu, fabryki, instytutu. Cokolwiek byśmy powiedzieli, choćbyśmy z nie wiem jakim szacunkiem odnosili się do owych ludzi i do ich sukcesów w pracy, trudno byłoby nam przeczyć, że w większości przypadków aktorzy-amatorzy grają gorzej
Czy nie byłoby lepiej (skoro już o tym mowa) realizować reportaż o pracy tych ludzi, zaprosić ich do studia, aby opowiedzieli o sobie, o tym, czym dla.nich jest teatr. Można przy okazji za- | proponować im, aby w kręgu swych kolegów zaprezentowali jakiś fragment spektaklu. W takim przypadku innymi oczyma spojrzymy na -ich umiejętności…Dopóki wśród programów
