Przypuszczam, że gdyby ta sama aktorka mówiła o swej pracy słuchaczom w jakimś klubie, nikt nie zwróciłby uwagi na rozbieżność między jej słowami i zewnętrznym wyglądem. Na ekranie telewizyjnym owa rozbieżność jest nie tylko zauważalna, ale wręcz rażąca.A więc obiektyw telewizyjny w roli kronikarza, jako przekaźnik; obrazu, nie jest neutralny. Jest uczulony na prawdę, nie
Lecz dość już narzekań i utyskiwań na niedociągnięcia. A gdzie są sukcesy — zapyta czytelnik. Niechże i o nich autor coś powie! Z myślą właśnie o nich, omówię jeden program spotkanie z Kornelem Czukowskim.W początkowej scenie programu widzimy dzieci, które, skupione wokół choinki, oczekują na przybycie swego ulubionego pisarza. Kornel Czu- kowski spóźnia się. (nie
Widzimy, jak brnąc przez zaśnieżone dróżki Osiedla Pierediełkino, odszukują dom Czukowskiego, widzimy samego pisarza w rozmowie z dziećmi. Pisarza, który „na śmierć zapomniał, że miał wziąć udział w programie telewizyjnym. Wszyscy jadą więc do Moskwy. Wrszcie Czukowski pojawia się w studio i recytuje t dzieciom swoje wiersze.Tak wygląda scenariusz. A jak został zrealizowany? W pierwszej części
Dalej — dzieci szukające Czukowskiego. Znów kadry filmowe, tym razem z gatunku kronikarskiego, pod względem wykonania — amatorszczy- zna.Minęła już połowa programu, gdy nagle autentyczny, prawdziwy Czukowski wchodzi do studia! Teraz to już żadna siła nie oderwie nikogo «od telewizora, nikt nawet na moment nie odwróci się od ekranu. Nareszcie telewizja, prawdziwa telewizja dochodzi do. głosu,
Dar swobodnego zachowania się — oto cecha, którą posiada Czukowski. Nie mówiąc już o jego talencie prowadzenia rozmowy z dziećmi, umiejętności znajdowania z nimi wspólnego języka, podporządkowywaniu ich sobie. Potem mogliśmy obserwować, jak na ekranie toczyła się po prostu rozmowa. Rozmowa pisarza ze swymi małymi czytelnikami! I to właśnie miało być tematem programu! Czukowski recytował swoje
I w tym, że Czukowski wtrącił gdzieś mimochodem w rozmowie, że ma chrypkę, i w tym, że gdy go poproszono o powiedzenie jednego wiersza, wymawiał się i recytował inny, i w tym, że dzieci na; jego komendę wprawiały się w sztuce mówienia recytując najrozmaitsze wierszyki. A gdy nie mogły sobie poradzić z trudnymi do wymówienia
Specyfika, jeśli rozumieć przez to słowo rzeczywiste, szczególne i jedyne dla telewizji właściwości, zaczęła się tam, gdzie nawet nikt nie p r ó- bowałbyjejsię doszukiwać…Okazuje się, że telewizji niezbędni są tacy , ludzie jak Czukowski, Andronikow, Erenburg, Jut- kiewicz, Obrazcow, Ałpatow czy Szkłowski, którzy nie tylko mają coś do powiedzenia, lecz potrafią (jest to szczególny
A więc telewizji potrzebny jest nie tylko sam temat, ale przede wszystkim ludzie o ciekawej oso- 1 bowości. W przytoczonym przykładzie Czukowski stał się obiektem programu. Czukowski jako człowiek, jako osobowość, a nie pisarz, który komentuje czy prowadzi program.Muszę tu powiedzieć, że w Telewizji Moskiewskiej . istnieją programy, które zawsze oglądam z największym zainteresowaniem. Programy,
Tutaj bowiem odnoszę wrażenie, jakby poprzez telewizor aktywizował się mój stosunek do tego, co widzę, jestem niejako wciągany w akcję tego, co dzieje się w studio.Do studia zaproszono dwie drużyny. Z dwóch zakładów pracy. Drużyny rozmieszczono na ustawionych naprzeciw siebie trybunach. Zabawę prowadzi Walentyna Leontiewa. Na samym początku próbuje zdopingować przedstawicieli swoich drużyn. Konkurs polega
Trybuny wręcz szaleją. Jak na meczu w Łużnikach. Sędzią konkurencji jest sprzedawczyni ze sklepu spożywczego. Leontiewa wręcza zwycięzcy nagrodę.;. I -następna konkurencja. Po charakterystycznych szczegółach ubioru należy rozpoznać bohatera utworu literackiego. Kalosze? Oczywiście, człowiek w futerale. Skóra tygrysia? Nikt nie ma żadnych wątpliwości — witeź z poematu Rusta- weli.Trybuny rozemocjonowały się do tego stopnia, że
