Grywalizacja24.pl

Obiektyw kamery telewizyj­nej jest bardziej wnikliwy niż nasze oko, za­trzymuje się na . twarzach przechodniów, spo­strzega, że każdy dom ma własny charakterysty­czny wygląd, dostrzeże, to, co nam trudno do­strzec w codziennym, pejzażu ulicznym. To coś w rodzaju zbliżenia obrazu w kinie… A jakież zajmujące bywa – odkrywanie rzeczy nowych w naszym codziennym życiu, w tym,

Lecz na razie na naszym małym ekranie dzieją się rzeczy następujące. Podobnie jak w przypadku owej fikcyjnej roz­mowy w fabryce teraz na ulicy pojawia się dzien­nikarz. Mówi najpierw kilka słów od siebie, po czym zwraca się do milicjanta, który reguluje ruch, i prosi go, aby zatrzymał któryś z przejeż­dżających’ samochodów, gdyż chciałby porozma­wiać z kierowcą. Milicjanta

Nie dziwi go ani fakt, iż zatrzymano go pośrodku ulicy, ani też to, że ma powiedzieć kilka słów do mikrofonu. Nie wahając się ani chwili zaczyna mówić o tym, że dostał nowe mieszkanie, że prze­kroczył plan…Każdy iz widzów oczywiście wie, że wszystko to zostało z góry ustalone, wierzy jednak równo­cześnie każdemu słowu kierowcy. Dlatego że

Powtarzam, sprawa wcale nie polega na „lite- rackości” rozmów (panowie dziennikarze, piszcie dla siebie i dla swych’rozmówców teksty, które przypominałyby bardziej „słowo mówione”). Rzecz w tym, że każdy tego rodzaju wywiad, gdy tylko się rozpocznie, zatrzymuje naturalny bieg życia. Nie wiem, jak to nazwać — audy­cją radiową z jednoczesnym przekazywaniem obra­zu, kroniką filmową czy amatorskim

Do pewnego klubu (wydaje mi się, że program skądś transmitowano) telewizja zaprosiła mło-’ dych ludzi, którzy uważali, iż są.;, szczęśliwi. Pra­wie przez godzinę prowadzący ów program pod­chodzili do zaproszonych gości pytając ich, dla­czego uważają, iż są szczęśliwi. „Jestem szczęśli­wy, bo zdałem egzaminy”, „jestem szczęśliwy, gdyż w pracy wszystko mi się dobrze układa”, „jestem szczęśliwy, bo

I   znów coś tu nie grało! Młodzi ludzie absolut­nie szczerze – (w co nie wątpię) opowiadali o so­bie. Jednak my, telewidzowie, odnosiliśmy wra­żenie, że tkwi tu jakaś niezręczność.Oto jak niebezpieczne mogą być obiektywy ka­mer telewizyjnych. Zgadzam się, że nie ma dla telewizji nic bar­dziej frapującego niż improwizacja w jakiejkol­wiek formie. Lecz, powtarzam to raz jeszcze —

Takie prawa dyktuje nam najwyraźniej sama kamera telewizyjna. Ona też mści się, jeśli prawa te zostaną naruszone. Przejdźmy do publicystyki międzynarodowej. Najczęściej w tego rodzaju programach występu­je po prostu komentator, który omawia wydarze­nia minionego tygodnia, przekazuje nam głosy prasy światowej na tematy takiego czy innego faktu politycznego.Najzwyklejsze wystąpienie przed kamerami. Bez żadnych pretensji. I tak właśnie jest

Grupa dziennikarzy specjalistów od spraw mię­dzynarodowych udaje się _więc do fabryki. Robot­nicy zadają im pytania na które dziennikarze od­powiadają. Wydawać by się mogło, że jest to krok w kierunku nowych form podawania publicystyki. Lecz nie minęły jeszcze pierwsze minuty progra­mu, a już widzowie zorientowali się, że pytania rozdzielono wśród uczestników wcześniej, ustalona została kolejność ich

Zaczynacie się nudzić, nawet nie wiadomo kiedy program przestał was całkowicie interesować.Nie, to nie jest „nieodpowiednia forma” dla odpowiedniej treści! To jest program, w którym zagubiono właśnie treść.I w końcu apoteoza! W rolach statystów telewi­zyjnych występują dzieci. Ekscytujemy się u nas nadmiernie wszelkimi programami z przedszkoli, niemal że ze żłobków. Nawiasem mówiąc, można to łatwo

Dro­dzy koledzy, pozwólcie, że w imieniu…” donośnym głosikiem zapowiada dziewczynka w pionierskiej chustce wystąpienie chóru dziecięcego. Kiedy in­dziej dzieci w wieku dziesięciu lat prowadzą „wdzięcząc się” konferansjerkę. Biedactwa, już się uczą odgrywać naturalność!A teraz inny przykład.Przed wyświetleniem filmu Ludzie na moście widzom telewizyjnym przedstawiono twórców fil­mu. Widzimy aktorkę w wieczorowej sukni z du­żym dekoltem, na