Zdarzyło się kiedyś (rok czy dwa lata temu), że prowadzący teleturniej popełnili jakąś pomyłkę. Oceny były zbyt łagodne i zwycięzców znalazło się znacznie więcej, niż przewidywano. My, widzowie, staliśmy się świadkami, jak oto do studia napływali coraz to nowi ludzie, którzy spełnili warunki konkursu. Zapełnili niemal że całą powierzchnię sali. . Prowadzący program stracili panowanie
Proszę mi wierzyć, że nasza, widzów, reakcja na to, co zaszło w studio, nie wypływała z upodobania do taniej sensacji, nas nie interesowała pomyłka jako taka! Obawiam się, że może nie dość przekonywająco i niezbyt precyzyjnie wyjaśniam, dlaczego tego rodzaju program z elementami nieprzewidzianymi scenariuszem jest bez porównania bardziej ciekawy niż program, w którym wszystko przebiega
Rysunki powstają na naszych oczach — kilka kresek i już gotowy jest ptaszek czy jakieś inne zwierzątko.I ja gotów jestem zająć miejsce Buratina, aby jak on zachwycać, się rysunkami swego rozmówcy dając temu wyraz klaskaniem rąk…Prawdziwość i bezpośredniość procesu twórczego — oto co stanowi o komunikatywności i atrakcyjności tego programu, stanowi o jego potrzebie.Artysta rysuje
Gorki pisał o Tołstoju i Czechowie „podpatrując” owych wielkich ludzi, gdy byli sam na sam z sobą. Erenburg spoglądał na Paryż jakby przez wizjer, bojąc się utracić obraz normalnego biegu życia, i nienawidził Paryża pozującego, kokietującego do zdjęć turystom. Włoscy neorealiści marzyli o sfilmowaniu ulicy tak, aby nikt tego nie zauważył. Ale wystarczyło tylko ustawić
Życie podpatrzone — termin, który zrodzony został przez film dokumentalny. Jego autorem jest Dżiga Wiertow, znakomity reżyser, jeden z twórców światowego i radzieckiego filmu dokumentalnego. Postacie robotnic z okresu pierwszych pięciolatek „podpatrzone” i utrwalone na’taśmie filmowej stały się już klasyką filmową. „W filmie fabularnym tego rodzaju kreacje musiałyby stworzyć największe aktorki” — czytamy w artykule
Entuzjazm? Wszystkich jednoczy młodość? Rzeczywiście młodzież dziś jest gospodarzem miasta. Wydaje się, że „średni wiek” mieszkańców Moskwy obniżył się co najmniej o dziesięć lat… Zburzony został z góry ustalony porządek imprezy, naruszony został scenariusz programu. Przekroczone zostały wszelkie bariery. Do głosu doszła natchniona — w skali całego miasta — improwizacja. I ludzie, którzy zasiedli przed swoimi
Jednocześnie przeżywają to samo, co przeżywają wszyscy uczestnicy festiwalu, a więc ci, którzy idą ulicami, znajdują się na stadionach. Wszystkich jednoczy wspólne wzruszenie, powszechne zaangażowanie. Wszyscy bierzemy udział w festiwalu moskiewskim!Upłynęło trochę czasu i pojawiły się filmy o Festiwalu. Barwne, trzymające w napięciu dzięki umiejętnemu montażowi z komentarzem pełnym poetyckich przenośni. Wzruszają nas one na swój sposób.
Lecz dał nie tylko to. Siedząc przed telewizorami czuliśmy, że otrzymujemy coś więcej niż po prostu szereg obrazów wziętych z życia. Otrzymaliśmy więcej nawet niż ci, którzy byli na stadionie czy na ulicach. I nie tylko dlatego, że mogliśmy być jednocześnie ^w kilku miejscach. Odbiór rzeczywistości wzbogacony został tutaj jeszcze o element estetyczny. Jak to się
Spowszedniały pejzaż niespodziewanie nabiera nowego znaczenia. Zaskakuje pięknem. Rama odświeża i aktywizuje nasz odbiór, przekształca rzeczywistość w przedmiot obserwacji, w widowisko, pozwala spojrzeć na życie jak gdyby z boku. Stwarza coś, co zwykło się nazywać magią rampy, magią sztuki.Spontanicznie czy też z woli operatora i reżysera (powróćmy do telewizji) powstaje „kompozycja kadru”, wzspółzależność artystyczna między
A więc program z festiwalu moskiewskiego stanowił szczytowe osiągnięcie telewizji dokumentalnej. A może był to właśnie zalążek telewizji jako sztuki? I właśnie w dokumencie, rejestracji nie przetworzonej rzeczywistości, a więc w tym, co jest niedostępne zarówno dla filmu, jak literatury, w owej zdolności podniesienia do rangi sztuki życia chwytanego na gorąco leży przyszłość telewizji.Czy też telewizja
