Do pewnego klubu (wydaje mi się, że program skądś transmitowano) telewizja zaprosiła mło-’ dych ludzi, którzy uważali, iż są.;, szczęśliwi. Pra­wie przez godzinę prowadzący ów program pod­chodzili do zaproszonych gości pytając ich, dla­czego uważają, iż są szczęśliwi. „Jestem szczęśli­wy, bo zdałem egzaminy”, „jestem szczęśliwy, gdyż w pracy wszystko mi się dobrze układa”, „jestem szczęśliwy, bo

I   znów coś tu nie grało! Młodzi ludzie absolut­nie szczerze – (w co nie wątpię) opowiadali o so­bie. Jednak my, telewidzowie, odnosiliśmy wra­żenie, że tkwi tu jakaś niezręczność.Oto jak niebezpieczne mogą być obiektywy ka­mer telewizyjnych. Zgadzam się, że nie ma dla telewizji nic bar­dziej frapującego niż improwizacja w jakiejkol­wiek formie. Lecz, powtarzam to raz jeszcze —

Takie prawa dyktuje nam najwyraźniej sama kamera telewizyjna. Ona też mści się, jeśli prawa te zostaną naruszone. Przejdźmy do publicystyki międzynarodowej. Najczęściej w tego rodzaju programach występu­je po prostu komentator, który omawia wydarze­nia minionego tygodnia, przekazuje nam głosy prasy światowej na tematy takiego czy innego faktu politycznego.Najzwyklejsze wystąpienie przed kamerami. Bez żadnych pretensji. I tak właśnie jest

Grupa dziennikarzy specjalistów od spraw mię­dzynarodowych udaje się _więc do fabryki. Robot­nicy zadają im pytania na które dziennikarze od­powiadają. Wydawać by się mogło, że jest to krok w kierunku nowych form podawania publicystyki. Lecz nie minęły jeszcze pierwsze minuty progra­mu, a już widzowie zorientowali się, że pytania rozdzielono wśród uczestników wcześniej, ustalona została kolejność ich

Zaczynacie się nudzić, nawet nie wiadomo kiedy program przestał was całkowicie interesować.Nie, to nie jest „nieodpowiednia forma” dla odpowiedniej treści! To jest program, w którym zagubiono właśnie treść.I w końcu apoteoza! W rolach statystów telewi­zyjnych występują dzieci. Ekscytujemy się u nas nadmiernie wszelkimi programami z przedszkoli, niemal że ze żłobków. Nawiasem mówiąc, można to łatwo

Dro­dzy koledzy, pozwólcie, że w imieniu…” donośnym głosikiem zapowiada dziewczynka w pionierskiej chustce wystąpienie chóru dziecięcego. Kiedy in­dziej dzieci w wieku dziesięciu lat prowadzą „wdzięcząc się” konferansjerkę. Biedactwa, już się uczą odgrywać naturalność!A teraz inny przykład.Przed wyświetleniem filmu Ludzie na moście widzom telewizyjnym przedstawiono twórców fil­mu. Widzimy aktorkę w wieczorowej sukni z du­żym dekoltem, na

Przypuszczam, że gdyby ta sama aktorka mó­wiła o swej pracy słuchaczom w jakimś klubie, nikt nie zwróciłby uwagi na rozbieżność między jej słowami i zewnętrznym wyglądem. Na ekranie telewizyjnym owa rozbieżność jest nie tylko za­uważalna, ale wręcz rażąca.A więc obiektyw telewizyjny w roli kronika­rza, jako przekaźnik; obrazu, nie jest neutralny. Jest uczulony na prawdę, nie

Lecz dość już narzekań i utyskiwań na niedo­ciągnięcia. A gdzie są sukcesy — zapyta czytel­nik. Niechże i o nich autor coś powie! Z myślą właśnie o nich, omówię jeden program spotka­nie z Kornelem Czukowskim.W początkowej scenie programu widzimy dzie­ci, które, skupione wokół choinki, oczekują na przybycie swego ulubionego pisarza. Kornel Czu- kowski spóźnia się. (nie

Widzimy, jak brnąc przez zaśnieżone dróżki Osiedla Pierediełkino, odszuku­ją dom Czukowskiego, widzimy samego pisarza w rozmowie z dziećmi. Pisarza, który „na śmierć zapomniał, że miał wziąć udział w programie te­lewizyjnym. Wszyscy jadą więc do Moskwy. Wrszcie Czukowski pojawia się w studio i recytuje t  dzieciom swoje wiersze.Tak wygląda scenariusz. A jak został zrealizowany? W pierwszej części

Dalej — dzieci szukające Czukowskiego. Znów kadry filmowe, tym razem z gatunku kronikar­skiego, pod względem wykonania — amatorszczy- zna.Minęła już połowa programu, gdy nagle auten­tyczny, prawdziwy Czukowski wchodzi do stu­dia! Teraz to już żadna siła nie oderwie nikogo «od telewizora, nikt nawet na moment nie odwróci się od ekranu. Nareszcie telewizja, prawdziwa telewizja dochodzi do. głosu,