Nie wiem, czy zwróciliście państwo uwagę na to, jak ludzie siedzący przed telewizorem ożywiają się, gdy kamera zaczyna pokazywać widownię jakiejś sali koncertowej. Wydawać by się mogło, że nie ma ,w tym nic interesującego. Przecież właściwie pragniemy oglądać to, co się dzieje na estradzie. Raczej powinniśmy być niezadowoleni, że przeszkadza nam się w oglądaniu występów
Niektórzy uważają, że przyczyną tego jest to, iż widzowie sprzed telewizorów mają nadzieję zobaczyć na ekranie kogoś ze znajomych. Możliwe, że tak jest rzeczywiście. Czyż jednak nie ma innych, bardziej poważnych przyczyn, które wpływają na zwiększenie emocjonalności w odbiorze? Ludzie, którzy stali się w danej chwili przedmiotem obserwacji kamery, najwidoczniej są dla nas interesujący dzięki swojej
Telewizja narodziła się na naszych oczach.I choć jest dopiero na etapie raczkowania, już teraz nie chce ograniczać się wyłącznie do roli dostarczania innych sztuk do naszych domów. Pragnie być samodzielna, pociąga ją codzienność życia. I dlatego widz, stykając się za pośrednictwem małego ekranu z przejawami życia ukazanymi „na żywo” w jakiejkolwiek naturalnej formie, reaguje natychmiast
Czy widzieliście państwo kiedyś fragmenty meczu piłki nożnej zarejestrowanego na taśmie filmowej? Dramatyczne sytuacje meczu, które stały się jednym. z „tematów” kroniki filmowej? Nie byliście na stadionie i nie wiecie, jaki, był przebieg gry, jaki jest wyńik meczu, zastąpiło was oko kamery, które spokojnie i beznamiętnie zarejestrowało wszystkie szczegóły. I równie spokojnie będziecie obserwować sfilmowane
Sport jest niezwykle telewizyjny. Zapewne z tych samych powodów tak telewizyjny jest cyrk, a ściślej, bezpośrednie transmisje z cyrku. A przecież jakże nudne są pokazy cyrkowe oglądane na dużym ekranie w kinie. Akro- bata chodzący po linie, iluzjonista wyczarowujący ze swej chustki akwarium z rybkami, poskromi- cielka zwierząt wchodząca do klatki z lwami — z wszystkiego
A w telewizji nie ma, jak to się mówi, oszustwa. Przekazuje się wszystko ryzyko, odwagę, udziela się nam atmosfera oczekiwania czegoś niespodziewanego.„Efekt uczestnictwa” — oto co przede wszystkim stanowi siłę telewizji.Można wieść spory , o to, czy praca obiektywu telewizyjnego ma cechy artystyczne, nie można jednak kwestionować, że praca ta wymaga dużego „talentu dziennikarskiego”. A
Rzecz: godna uwagi: wszak kamera posiada cechy dziennikarza, dla którego dokumentalność bezpośrednie ujęcie faktów: wziętych z życia, bez jakiejkolwiek inscenizacji nie jest sprawą „ambicji zawodowej”, lecz stanowi po prostu język, którym się posługuje.A więc:Wywiad. Publicystyka. Reportaż.Jakież to powinno być interesujące!Publicystyka? Owszem, jest i publicystyka. Chcecie wywiadu? Proszę bardzo. Wszystko to, jak to się mówi, zajmuje
Program transmitowany, jest „na żywo” z fabryki. Praca wre. W tle widzimy robotników. Jednym słowem, sceneria rzeczywista i w pierwszej chwili z żywym zainteresowaniem obserwujemy sytuację.I oto na ekranie pojawia się dziennikarz z mi- krofonem w ręku. Od razu odnosicie wrażenie, iż : człowiek ten jest tutaj. zbyteczny, odczuwacie całą sztuczność sytuacji. ; Rozmowa jeszcze
Dziennikarz (starając się zachować pozory swobodnej rozmowy): Doskonale. Czy nie zechciałby pan przesunąć się trochę w bok, aby telewidzowie mogli pana zobaczyć. Dziękuję. A teraz może pan powie o najważniejszym wydarzeniu pańskiego życia w roku ubiegłym. Chyba jest coś, co panu utkwiło w pamięci? , Robotnik (z gorliwością ucznia): Tak. Nasza brygada wykonała plan ostatniego kwartału
Robotnik (wciąż tym samym tonem): …i nie spoczniemy na laurach. W następnym kwartale postaramy się wykonać plan w stu pięciu procentach. Dziennikarz (z zadowoleniem odpowiada za swego rozmówcę): I to była. dla pana najważniejsza sprawa roku ubiegłego. Robotnik: Właśnie to.Dziennikarz (wzdychając z ulgą, już bez jakiegokolwiek zainteresowania swoim rozmówcą): Dziękuję panu w imieniu naszych widzów. Życzę,
