Rzadko jednak zdobywamy się na wysiłek, aby zastanowić się nad sprawami prostymi i oczywistymi. A zastanowić się nad tym, jak pracuje Leontiewa, warto. Leontiewa bowiem, moim zdaniem, jak gdyby przewidziała, wyczuła niejako — znacznie wcześniej niż inni — to, jak należy zachowywać się przed obiektywem kamery telewizyjnej. ‘ Wyobraźcie sobie przez chwilę, że na naszym ekranie
Jasnooka, z warkoczem owiniętym wokół głowy, jakby wyszła z ram obrazu – Wenecjanowa. Siedzi sobie nasza piękność w nowoczesnym fotelu i powoli, niskim głosem odczytuje wiadomości z kraju i ze świata… Na pewno zaprotestujecie. Powiecie, że to jakaś pomyłka. Ta niezwykła uroda wyda się wam nienaturalna, wręcz nie na miejscu, można ją uznać za zbyteczną
Nas nie interesuje osobowość prezenterki, która odczytuje reklamę firmy perfumeryjnej. Jednakże zadania prowadzącego program są znacznie większe. Mamy też doń absolutnie inny stosunek. I rodzaj kontaktu jest również zupełnie inny. Leontiewa nie ogranicza się tylko do samego mówienia do obiektywu. Nie tylko wczuwa się w prowadzony przez siebie program, ale stara się również jak gdyby odgadnąć
Jeśli – trochę puścimy wodze fantazji,;, można z dużą dozą prawdopodobieństwa – wyobrazić sobie owego widza-partnera, do którego zwraca się z ekranu Walentyna Leontiewa.Musi to być człowiek inteligentny, bystry, z poczuciem humoru (Walentyna Leontiewa lubi być ironiczna), człowiek na wskroś współczesny, ceniący sobie ludzi, którzy posiadają zawsze własne zdanie i we wszystkich sytuacjach pozostają sobą. Rzecz
Nie chciałbym mianem sprytu określać cechy, którą powinien posiadać każdy.prowadzący program telewizyjny, czy będzie to dyskusja, czy teleturniej. Dla mnie jako widza nie jest istotna idealna praca kamer, bezbłędne przechodzenie z jednego kadru w drugi. Dla mnie ważne przede wszystkim jest wewnętrzne (być może nawet podświadome) przekonanie, iż Walentyna Leontiewa mówi „od siebie” i w każdej
Może się to wydać dziwne, ale właśnie to sprawia, iż każdy jej gest i krok staje się dla mnie wiarygodny! Znamy wszyscy, ów przykry widok mówiącego aktora lub spikera, który nie zna dobrze wypowiadanego przez siebie tekstu. Gotowi jesteśmy zapaść się pod ziemię ze wstydu, gotowi jesteśmy podpowiedzieć mu odpowiednie słowa… Już nie śledzimy toku jego
Przecież zawsze jest człowiekowi przyjemnie, gdy jego partner w rozmowie, nie mówi jak z książki, gotowymi zdaniami, lecz mówi swobodnie, myśląc o jego obecności, dobierając odpowiednich, najwłaściwszych w danym przypadku słów. W telewizji .magia żywego słowa jest szczególnie wielka! Wydawać by się mogło, że prowadzi to do konkluzji, iż działalność Leontiewy wychodzi poza ramy pracy prezentera
Panie te . siedziały za stołem w jednym rzędzie. Zapowiadał Igor Kiriłłow, który również prowadził program. Leontiewa, Szyłowa 1 Żylcowa przeobraziły sdę w aktorki. W czasie trwania owego półgodzinnego programu, grały swoje role. Odczytywały tekst w sposób odpowiedni, z zawodowym zacięciem. Telewizja najwyraźniej zamierzała tyra programem podnieść autorytet prowadzących.. Program przygotowany był starannie, na końcowej
Sądzę, że Leontiewa właśnie dlatego-jest interesująca, że odbieramy. ją nie jak aktorkę. Dla nas jest to bardzo ważne, że Leontiewa nie „gra roli”, lecz spotykając się z nami jest po prostu „zwyczajną kobietą”, jakby naszą przedstawicielką po tamtej stronie ekranu. Właśnie dlatego może nie uczyć się na pamięć tekstu ani nie musi udawać serdeczności. Leontiewa posiada
Jednakże dla telewizji, moim zdaniem, nic nie ma bardziej istotnego znaczenia i praktycznie nic nie jest ważniejsze poza sprawą wiążącą się z istotą kontaktu między człowiekiem z ekranu a człowiekiem sprzed telewizora. W ogóle mało zajmujemy się mechanizmami rządzącymi percepcją sztuki. W przypadku innych sztuk lub widowisk (nie będziemy wieść sporów o terminy), być może,
