Grywalizacja24.pl

Tutaj bowiem na usługach etyki jest estetyka. Ekran zamyka ramą pewien fragment rzeczywi­stości ,  odcina go od reszty. Rzeczywistość rzucona na ekran jest zorganizowana pod względem este­tycznym (w większym’ lub mniejszym stopniu oczywiście). Czyż już samo to nie określa pod wieloma względami naszego stosunku do rzeczy oglądanych?  Nawiasem mówiąc’ powiedziałem tu w kilku słowach o tym, co

Otworzyliśmy przed telewizją drzwi naszego do­mu, jak gdyby wprowadziliśmy ją do swojej ro­dziny, mamy więc prawo stawiać jej określone wymagania, także te, aby była zgodna z kodeksem moralnym. ’  W ten sposób: problematyka estetyczna łączy się w telewizji z problematyką moralną. Jest to jedna z najbardziej interesujących właściwości (i jakże mało przebadana przez krytykę) telewizji.Demókratyzm. Symplifikacja.

Pierwsze wrażenie — naogół . pozytywne. Dziennikarz, i który przeprowadzawywiad, : sam bardzo dużo mówi.:Jest to -błąd z punktu widze­nia kompozycji, programu, pomijam to, że trochę nietaktowne wobec zaproszonego do studia gościa. Przecież widza interesuje przede wszystkim to, co powie Petrosjan… Zamiast tego zasypany jest nie­istotnymi informacjami w rodzaju tej, że Pe­trosjan jest chory na

’Drugie wrażenie też jeszcze nie wiąże się z „za­gadnieniami moralnymi”. Po prostu dziennikarz zachowuje się przed kamerą w sposób zbyt egzal­towany. „Nie rozumiem, po co — myśli sobie widz mimo woli —’ prowadzący tak się popisuje przed kamerą?”. …Wreszcie jednak pojmuje istotę rze­czy— nie jest to popis dla popisu, lecz popis przed Petrosjanem!Oczywiście jakież to

Służalczość owa sta­wia w głupiej sytuacji samego Petrosjana (wy^. raźnie widzimy, że czuje się nieswojo) i jest poni­żająca dla widzów –— przecież przedstawiciel tele­wizji przeprowadza wywiad z arcymistrzem w ich imieniu.Nie można przed kamerą opowiadać o swoim spotkaniu z piłkarzem Igorem Netto (gorącym en­tuzjastą Petrosjana) w następujący sposób: „Gdy rozmawiałem z Igorem, powiedziałem mu, słuchają

Można go nawet’usprawiedliwić tym, że stracił przed ka­merą głowę, wpadł w egzaltację… Istotne jest to,’ że do głosu doszła wspomniana juiż właściwość telewizji, zdolność do ukazywania zjawisk w pówiększemu, ich klasyfikowania.  Należy zawsze pamiętać o owej „powiększają-: cej” funkcji telewizji.  Intymny „dystans zaufania”, który człowieka z ekranu zbliża do człowie­ka’sprzed telewizora, okazuje się surowym spraw­dzianem..Wielu

Działacz siedział nieruchomo, nawet okiem nie imrugnął i patrzył w obiektyw… O czym myślał?Nasuwają; mi. się na myśl słowa, Ilfa: „Panie Boże, za coś tak strasznie pokarał działacza spo­łecznego?” Swietłana Winogradowa, młody muzykolog (w programie Romanse Kabalewskiego), do prze­sady „intymnie” rozmawia ze mną, widzem, na­zbyt serdecznie spogląda mi w oczy, a do jej omdlewającego głosu

Bobi to tak, że widz dochodzi do wniosku, iż jego obecność przed telewizorem jest; nietaktem… Re­żyser, pragnąc jeszcze wzmocnić wymowę : pro­gramu, ustawił – wazonik z kwiatuszkiem i wciąż kierował nań jedną z kamer, podkreślając czuło-, stkowość obrazu.Tak – postępować nie można! Poufałość, senty­mentalna i w złym guście jest równie żenująca dla widza jak uniżona

Telewizja pod względem moralnym jest bardzo wymagająca wobec ludzi, którzy występują przed kamerami. Niekiedy nawet wymagająca wręcz do przesady.Dystans zaufania! Dystans sprawdzenia! – ’ Przed kamerami występuje pewien mój znajo­my. Człowiek, któremu wystarczy wyjść na estra­dę, aby na widowni natychmiast-zapanowało oży­wienie. Tak było i tym razem, recytował jakiś niezwy­kle śmieszny tekst. Sala pokładała się ze

Nic tak nie burzy tego dystansu jak fałsz emo­cjonalny, emfaza, demagogia we wszelkich’ for­mach— od jawnej do skrytej.Dystans zaufania!Na ekranie widzimy starą schorowaną kobietę, jedną z tych,’ jakich tysiące spotykamy na ulicach naszych miast, podwórzach naszych domów. Mo­że to być lekarka lub nauczycielka. Ubrana jest w skromną suknię, ozdobioną broszką.To Dolores Ibarruri.Zaczyna mówić.. Mówi zupełnie