Nas nie inte­resuje osobowość prezenterki, która odczytuje re­klamę firmy perfumeryjnej. Jednakże zadania prowadzącego program są znacznie większe. Ma­my też doń absolutnie inny stosunek. I rodzaj kontaktu jest również zupełnie inny. Leontiewa nie ogranicza się tylko do samego mówienia do obiektywu. Nie tylko wczuwa się w prowadzony przez siebie program, ale stara się również jak gdyby odgadnąć

Jeśli – trochę puścimy wodze fantazji,;, można z dużą dozą prawdopodobieństwa – wyobrazić so­bie owego widza-partnera, do którego zwraca się z ekranu Walentyna Leontiewa.Musi to być człowiek inteligentny, bystry, z po­czuciem humoru (Walentyna Leontiewa lubi być ironiczna), człowiek na wskroś współczesny, ce­niący sobie ludzi, którzy posiadają zawsze własne zdanie i we wszystkich sytuacjach pozostają so­bą. Rzecz

Nie chciałbym mianem sprytu określać cechy, którą powinien posiadać każdy.prowadzący pro­gram telewizyjny, czy będzie to dyskusja, czy te­leturniej. Dla mnie jako widza nie jest istotna idealna praca kamer, bezbłędne przechodzenie z jednego kadru w drugi. Dla mnie ważne przede wszystkim jest wewnętrzne (być może nawet pod­świadome) przekonanie, iż Walentyna Leontiewa mówi „od siebie” i w każdej

Może się to wydać dziwne, ale właśnie to sprawia, iż każdy jej gest i krok staje się dla mnie wiarygodny! Znamy wszyscy, ów przykry widok mówiącego aktora lub spikera, który nie zna dobrze wypo­wiadanego przez siebie tekstu. Gotowi jesteśmy zapaść się pod ziemię ze wstydu, gotowi jesteśmy podpowiedzieć mu odpowiednie słowa… Już nie śledzimy toku jego

Przecież zawsze jest człowiekowi przyjemnie, gdy jego partner w roz­mowie, nie mówi jak z książki, gotowymi zdania­mi, lecz mówi swobodnie, myśląc o jego obecności, dobierając odpowiednich, najwłaściwszych w da­nym przypadku słów. W telewizji .magia ży­wego słowa jest szczególnie wielka! Wydawać by się mogło, że prowadzi to do kon­kluzji, iż działalność Leontiewy wychodzi poza ramy pracy prezentera

Panie te . sie­działy za stołem w jednym rzędzie. Zapowiadał Igor Kiriłłow, który również prowadził program. Leontiewa, Szyłowa 1 Żylcowa przeobraziły sdę w aktorki. W czasie trwania owego półgodzinne­go programu, grały swoje role. Odczytywały tekst w sposób odpowiedni, z zawodowym zacięciem. Telewizja najwyraźniej zamierzała tyra progra­mem podnieść autorytet prowadzących.. Program przygotowany był starannie, na końcowej

Sądzę, że Leontiewa właśnie dlatego-jest inte­resująca, że odbieramy. ją nie jak aktorkę. Dla nas jest to bardzo ważne, że Leontiewa nie „gra roli”, lecz spotykając się z nami jest po prostu „zwyczajną kobietą”, jakby naszą przedstawiciel­ką po tamtej stronie ekranu. Właśnie dlatego mo­że nie uczyć się na pamięć tekstu ani nie musi udawać serdeczności. Leontiewa posiada

Jednakże dla telewizji, moim zda­niem, nic nie ma bardziej istotnego znaczenia i praktycznie nic nie jest ważniejsze poza sprawą wiążącą się z istotą kontaktu między czło­wiekiem z ekranu a człowiekiem sprzed telewizo­ra. W ogóle mało zajmujemy się mechanizmami rządzącymi percepcją sztuki. W przypadku in­nych sztuk lub widowisk (nie będziemy wieść spo­rów o terminy), być może,

Niektórzy uważają, że przyczyną te­go jest to, iż widzowie sprzed telewizorów mają nadzieję zobaczyć na ekranie kogoś ze znajomych. Możliwe, że tak jest rzeczywiście. Czyż jednak nie ma innych, bardziej poważnych przyczyn, które wpływają na zwiększenie emocjonalności w od­biorze? Ludzie, którzy stali się w danej chwili przed­miotem obserwacji kamery, najwidoczniej są dla nas interesujący dzięki swojej

Telewizja narodziła się na naszych oczach.I     choć jest dopiero na etapie raczkowania, już teraz nie chce ograniczać się wyłącznie do roli dostarczania innych sztuk do naszych domów. Pragnie być samodzielna, pociąga ją codzienność życia. I dlatego widz, stykając się za pośrednic­twem małego ekranu z przejawami życia ukaza­nymi „na żywo” w jakiejkolwiek naturalnej for­mie, reaguje natychmiast