Wiele jeszcze spraw dzieli ludzi! Na mapie świata dzie­lą ich granice państw. W mieszkaniu (jakże czę­sto) — cieniutka przegródka między dwoma po­kojami.I jak wielkie, jak ogólnoludzkie musi być zda­rzenie, aby ludzie — wszyscy ludzie — jedno­cześnie przeżywali podniosłe chwile, aby zapano­wała powszechna jedność przeżycia.Przez chwilę wydaje się nawet, że to już wszy­stko było, że o

Lecz gdzie tu fantazja? Oto dziesiątki milionów ludzi przywarło do swoich ekranów telewizyj­nych. Ciekawość? Chęć zobaczenia tego, który w ciągu kilku minut stał się najsłynniejszym czło­wiekiem w świecie? Nie, tu wchodzi w rachubę rzecz inna, o wiele ważniejsza. Tu wydaje mi się .istotne owo naturalne pragnienie zrozu­mienia tego człowieka, poznania go bliżej, chęć osobista dotarcia

W tak osobisty sposób ukazać człowieka nie mo­że ani fotografia, ani film, ani radio. Mogła to uczynić wyłącznie telewizja! Jakbym widział: wyraz milionów twarzy szla­chetnieje — to ludzie zobaczyli na małym ekra­nie Jurija Gagarina. Oto on. Młody, silny, wy­sportowany. Był w Kosmosie przez krótki czas i oto powrócił na Ziemię. Człowiek, któremu wszystko układało się w

A współczesnym ludziom z ich nieustannymi po­szukiwaniami ideału, koniecznością samopotwier- dzenia swej działalności, potrzebni są właśnie lu­dzie, z których można brać przykład, tacy jak Julius Fućik, człowiek o kryształowym charakte­rze, bohaterska dziewczynka Anna Frank czy też francuski lekarz Alain Bombard, który na małej łódeczce przepłynął Ocean Atlantycki. Takim czło­wiekiem, z którego można brać przykład, który

Jurij Gagarin podnosi wartość ludzi w ich własnych oczach. A jeśli spojrzeć szerzej, podnosi potencjał moralny naszych czasów wobec historii.Telewizja była tu rzeczywiście potrzebna. Wy­szła naprzeciw potrzebie chwili, wewnętrznej po­trzebie milionów ludzi. Miała dLa mas w owych dniach pierwszorzędne znaczenie. W miarę swych, nie w pełni jeszcze ujawnionych sił — uczyniła to, do czego została

Przy­nosi nam ferment młodości i senną nudę. Dyskre­dytuje inne sztuki i sama stanowi nową, jeszcze nie sprecyzowaną możliwość estetyczną.Lecz taka, jaka jest — istnieje. Taka, jaka jest, ma władzę nad milionami ludzi. Taka, jaka jest weszła do naszego życia. Czytelnik zawsze może odłożyć książkę nie do­czytawszy jej, jeśli mu się nie podoba. Widz, gdy dojdzie do przekonania,

Widz czuje się usatysfakcjonowany.Według niezwykle prowizorycznych wyliczeń (o czym już mówiliśmy) programy MoskiewskiegoOśrodka Telewizyjnego ogląda co wieczór około dwunastu milionów widzów. Czy jednak wiemy, ilu z nich wyłącza swe telewizory, nie obejrzaw­szy programu do końca? Jak zapobiec temu brakowi zdyscyplinowania u posiadaczy telewizorów? Może wyznaczyć na­grody dla najbardziej wytrwałego widza? A mo­że zrealizować film reklamowy o

Rada, zdawałoby się, prosta. Lecz właśnie tu sprawa zaczyna się komplikować. Co to znaczy interesujący program? Jaki program jest cieka­wy? Na pytania te jak dotąd nie znaleźliśmy od­powiedzi,, nawet najogólniejszej. Wiadomo, co jest dobre, a co złe w malarstwie czy filmie, poezji, czy też w teatrze. Jednakże kryteria este­tyki telewizyjnej nie są sformułowane na­wet w

Ten rodzaj jej funkcji nie podlega dyskusji. Lecz gdzie zaczyna się telewizja jako taka? Telewizja jako zjawisko, telewizja jako rodzaj 'widowiska, telewizja jako sztuka — nie wiemy nawet, jakich słów użyć, jak określić to, o  czym mówimy.Słyszy się ciągle, że roztacza się przed telewi­zją ogromna przyszłość. Lecz stwierdzenie to przyjmuje się na wiarę. Jakie są możliwości

Rzadko jednak zdobywamy się na wysiłek, aby zastanowić się nad sprawami prostymi i oczy­wistymi. A zastanowić się nad tym, jak pracuje Leontiewa, warto. Leontiewa bowiem, moim zda­niem, jak gdyby przewidziała, wyczuła niejako — znacznie wcześniej niż inni — to, jak należy za­chowywać się przed obiektywem kamery telewi­zyjnej. ‘ Wyobraźcie sobie przez chwilę, że na naszym ekranie