Behawioryzm ? dwudziestowieczny kierunek w psychologii, który rozwinął się głównie na terenie Stanów Zjednoczonych. Behawioryści zakładali, że przedmiotem badań może być jedynie dostrzegalne zachowanie ludzi i zwierząt. Zgodnie z tym podejściem:

  • zachowanie człowieka wynika z pewnych bodźców, które warunkują określoną reakcję;
  • osobowość i rozwój nie zależą od przemian wewnątrz danej jednostki, ale od oddziaływania czynników zewnętrznych;
  • jeżeli w zachowaniu zajdą jakieś zmiany oznacza to, że jednostka nauczyła się nowych reakcji.

Najpopularniejszym przykładem w kontekście psychologii behawioralnej są badania prowadzone przez rosyjskiego fizjologa Iwana Pawłowa na psach. Pawłow zaobserwował, że gruczoły zlokalizowane w psich pyskach wydzielają dużo śliny tuż przed podaniem pokarmu.  Postanowił zatem sygnalizować porę karmienia dzwonkiem. Po jakimś czasie pies połączył dźwięk dzwonka z otrzymywaniem pokarmu i już samo dzwonienie wywoływało u zwierzęcia ślinotok.

Dało to podstawę behawiorystom do wyodrębnienia 2 rodzajów odruchów:

  • odruchów bezwarunkowych (takich, które powstają samoistnie i na które nie mamy wpływu)
  • odruchów warunkowych (ich powstanie wiąże się z wystąpieniem określonego bodźca i można ich się nauczyć).

Dziś w życiu prywatnym, a także w biznesie coraz częściej sięgamy do dorobku psychologii behawioralnej. Opiera się na niej także teoria grywalizacji i budowane na jej podstawie programy motywacyjne, rozwojowe, czy lojalizujące. To specjalnie dobrane i wysyłane systemy bodźców mają wywoływać w uczestnikach grywalizacji określone reakcje – zachowania, które w wyniku powtarzalności zostaną utrwalone.

Enterprise Gamification Sp. z o.o.

www.grywalizacja24.pl